11/06/2024
Nasıl yalnızlaşıyoruz…Çoğaldığımızı düşünerek..
İçimiz acıyarak…Zaman denen tanımsız olgu, ilk çığlığımızla, son nefesimizin arasında yaşadıklarımızı anlamsızlaştırdıkça.
Ses mesela…
Anamın, ablamın sesleri…Duyguların harmanlaştığı sesler…
Bir insanı kaybedince, en çok sesini özlüyor insan…
Hele uzaktaysan…
- Alo Abla…
- Canımmmm
Sonra mahzunlaşıyor, acıyor içi insanın. En son sesini unutuyorsun…Hatta unutmuyorsun bile…
Sımsıkı sarıldığı sesini…
Sonra bir videoda, bir kayıtta karşına geliyor o ses…
- Canımmmm
Ablam…
Tam üç yıl olmuş sesini duymayalı.
Çocukluğumda sımsıkı sarılmaların…Ta yüreğimin içine bakmaların…
Sen gittiğinde o kadar çok şey kaybetmişiz ki aslında…
Anam mesela senden sonra kırıldı her şeyi…Bir türlü toparlayamadık…Geçen sene oda geldi yanına…
Bayram buluşmaları bile kalmadı eski tadında…
Elinden çıkan tarhana çorbasının tadı kalmadı mesela…İçine kattığın sevgin, hasretin…
Hayat hep örseledi seniii…Bizlerden biraz daha fazla…
Yorgundun. Biliyordum…
Son sesin kulağımda…Hastanede..gecenin bir yarısı telefonda ben….
- Korkumuyorum canım…Ne olacaksa olsun…
Sonra yoğun bakımda ki çipil çipil gözlerin…Bana gülümsemen…
Sesini…Seni hiç unutmadım ablam…
Nurlar içinde uyu…