25/08/2026
Dzisiaj post trochę długi, ale nasi klienci troszczą się o naszą motywację i podejście do serwisowania starszych aut. Kilka lat temu podjeliśmy decyzje że nie zajmujemy się autami klasycznymi i youngtimerami. Dzisiaj odmawiając przyjęcia auta do serwisu słyszymy zarzuty że wybieramy sobie robote, że w głowie tylko kalkulator co się opłaca lub nie lub po prostu że marudzimy zamiast robić. To nie zawsze jest marudzenie. Czasem to po prostu uczciwa ocena sytuacji. Łatwo napisać, że dobry mechanik powinien grzebać, szukać rozwiązania i z uśmiechem naprawiać każde auto. Tylko że rzeczywistość warsztatu wygląda trochę inaczej.
Wyobraźmy sobie samochód z początku lat 2000., który przez kilka lat stał w krzakach. Korozja, zapieczone elementy, sparciałe przewody, niedostępne części, problemy z elektryką i podzespoły, których nikt już nie produkuje lub trzeba je zdobywać czekać tygodniami.
Można oczywiście zacząć czyścić, regenerować, dorabiać, szukać używanych części, kombinować z zamiennikami, poświęcać kolejne godziny na próby naprawy. Tylko co w sytuacji, kiedy samochód po takiej naprawie wraca po kilku dniach z kolejną awarią lub tą samą usterką? Czy wtedy mechanik jest marudą, bo nie chce po raz kolejny poświęcać kilkunastu godzin na coś, czego nie da się zrobić w sposób trwały i ekonomicznie uzasadniony?
Warsztat to nie muzeum motoryzacji ani zakład renowacji. Jeżeli samochód nie jest klasykiem, nie jest zabytkiem, nie ma dostępnych części, a koszt poszukiwania i dorabiania elementów zaczyna przekraczać wartość auta, to odmowa wykonania takiej naprawy może być właśnie oznaką profesjonalizmu.
Mechanik powinien przede wszystkim powiedzieć klientowi prawdę:
„Mogę próbować, ale nie jestem w stanie zagwarantować trwałego efektu. To będzie kosztować dużo czasu i pieniędzy, a samochód może za chwilę wygenerować kolejną awarię.”
I czasami najlepszą usługą, jaką można klientowi zaoferować, jest właśnie odradzenie naprawy.
Bo wg nas profesjonalizm nie polega na tym, żeby za wszelką cenę przyjąć każde auto i wystawić fakturę. Profesjonalizm polega również na tym, żeby wiedzieć, kiedy naprawa ma sens, a kiedy jest tylko dokładaniem kolejnych pieniędzy do problemu. Dlatego zanim nazwiemy mechanika „marudą”, może warto zapytać, dlaczego nie chce podjąć się naprawy. Bo czasami za tym „nie da się” stoi nie leniwe podejście, tylko doświadczenie.
Prostując stwierdzenia że miłością darzymy tylko jeden model samochodu to w tym tygodniu naprawialiśmy układ paliwowy Seata Exeo, wymieniamy rozrząd w BMW F11 B47 xDrive, diagnozujemy pobór prądu w Mercedesie C124, szukamy problemu z doładowaniem Cadillaca CTS, wymienimy skrzynie biegów w poczciwym Golfie 4 bo klient zdobył nówke sztuke to czemu nie, naprawimy układ hamulcowy Land Rovera Discovery4, wyjmiemy silnik z Mustanga w celu diagnozy. Także żadne auto nam nie straszne. I jak widać nie lenimy się. Satysfakcje daje nam sytuacja w której auto wyjeżdża sprawne, bezpieczne a z klientem widzimy się za rok na serwisie filtrowo olejowym :)
A jak Wasze doświadczenia? Czy takie podejście mechanika jest prawidłowe? Czy jednak przyjmować auta które nie rokują i fundować sobie wakacje pracą która nie wnosi żadnej wartości dodanej do samochodu.
