29/12/2025
Hindi naging karaniwan ang Pasko namin ngayong taon.
Limang araw sa ICU, tatlong araw sa ward—walong araw naming tinahak ang pagitan ng pag-asa at takot.
Na-admit si Kuya Nathaniel noong December 20, 2025, dahil sa isang lagnat na inakala naming simple lang.
Hindi namin lubos akalain—severe dengue na pala.
Ilang beses siyang nag-dengue shock, at sa bawat tik ng orasan, iisa lang ang dasal namin:
na maging okay ang aming anak.
Sa mga panahong ito, dito rin namin tunay na naramdaman at nakita ang kabutihan ng mga taong kahit hindi namin kaano-ano, ay nagpakita ng suporta, malasakit, at pagmamahal sa amin.
Hindi kami kumpleto sa loob ng bahay.
Nasa ika-anim na palapag ng Las Piñas General Hospital ang aming panganay, patuloy na lumalaban.
Habang ang iba’y nagsasalo-salo sa hapag, kami’y nakatingala—
sa bintanang may ilaw, sa kwartong kinalalagyan niya.
Pero kahit hindi ganap na masaya, naging Merry pa rin ang aming Pasko.
Pinili naming magdiwang sa McDonald’s na nasa tapat mismo ng ospital.
Habang kumakain ng simpleng pagkain, tanaw namin ang ika-anim na palapag—
parang sinasabi sa amin, “Kumpleto pa rin kayo.”
Doon namin muling naramdaman na buo kami, kahit may isang kulang sa mesa.
Hindi kami nag-iisa.
Isa lang kami sa libo-libong pamilyang nag-Pasko sa loob ng McDonald’s— sa araw na iyon, mga pamilyang umaasa, nagdarasal, at hindi sumusuko.
Hindi man engrande ang aming Pasko,
ito ang Paskong hinding-hindi namin makakalimutan.
Dahil dito namin natutunang ang kumpleto ay hindi nasusukat sa lugar,
kundi sa pagmamahalan. 🩵
Ngayon, December 29, 2025, sa wakas ay nakalabas na ang aming anak.
Masaya at puno ng pag-asa naming sasalubungin ang bagong taon.
Maraming salamat sa lahat ng tumulong, nagdasal, at sumuporta
para sa paggaling ng aming anak. 🙏
Salamat din sa aming strong mommy Mary Jean ikaw tunay na Santa namin ngayong PASKO 👨👩👦👦.
