НМ store

Directions

НМ store Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from НМ store, Car dealership, Ulaanbaatar.

ААВЫГАА НАС БАРСНЫ ДАРАА ГЭРИЙНХ НЬ ХАНАН ДОТРООС 36 ШИРХЭГ ХҮҮХДИЙН ЗУРАГ ОЛДЖЭЭ...ХАРИН ХАМГИЙН СҮҮЛЧИЙН ЗУРГИЙН АРД М...
13/10/2026

ААВЫГАА НАС БАРСНЫ ДАРАА ГЭРИЙНХ НЬ ХАНАН ДОТРООС 36 ШИРХЭГ ХҮҮХДИЙН ЗУРАГ ОЛДЖЭЭ...ХАРИН ХАМГИЙН СҮҮЛЧИЙН ЗУРГИЙН АРД МАРГААШИЙН ОГНОО БИЧСЭН БАЙВ...

Аавынхаа гэрийн ханыг нурааж байсан Сэржмядаг эхлээд жижигхэн төмөр хайрцаг олжээ. Хайрцгийг онгойлготол дотроос нь хүүхдүүдийн хуучин гэрэл зургууд гарч ирсэн бөгөөд зураг бүрийн ард нэр, төрсөн он, үл ойлгогдох тоонууд бичээстэй байлаа. Тэр зургуудыг нэг нэгээр нь тоолж үзэхэд нийт гучин зургаа байсан ч хамгийн сүүлчийн зургийг гартаа авмагцаа хөдөлж чадахаа болив. Учир нь тэр зураг дээр өөрийнх нь хоёр настай үеийн дүр байх бөгөөд ард нь маргаашийн буюу 2026 оны аравдугаар сарын 19-ний огноог бичсэн байжээ.

Хамгийн хачирхалтай нь тэр огнооны доор “Энэ өдөр бүхнийг мэдэх ёстой” гэсэн ганц өгүүлбэр байв. Аав нь зургаахан хоногийн өмнө нас барсан тул маргааш юу болохыг яаж мэдсэн нь Сэржмядагийн толгойд багтсангүй. Гэвч түүнийг бүр ч их цочоосон зүйл бол зургийн доод буланд бүдэгхэн дарагдсан тамга байлаа. Тэр тамганы дэргэд “Нансалмаа, 1984” гэсэн нэрийг жижигхэн үсгээр бичжээ.

Сэржмядаг зургаа ширээн дээр тавиад аавынхаа унтдаг байсан өрөө рүү харав. Амьд ахуйдаа тэр хүн энэ өрөөний баруун ханыг хэзээ ч янзлуулахыг зөвшөөрдөггүй байсныг гэнэт саналаа. Хэдэн жилийн өмнө ханын цаас хууларч, шавар нь цуурахад хүртэл “Тэр хэсэгт гар хүрээд хэрэггүй, би өөрөө янзална” гэж уурлаж байсан юм. Тэр үед хөгшин хүний зөрүүд зан гэж бодсон зүйл нь одоо огт өөр утгатай болжээ.

Дамдинсүрэн аравдугаар сарын 12-нд, далан таван настайдаа зүрхний шигдээсээр өөд болсон байв. Оршуулгын ажил дууссанаас хойш Сэржмядаг аавынхаа гэрт анх удаа ганцаараа ирсэн нь энэ. Ээж Долгорсүрэн нь олон жилийн өмнө нас барсан тул одоо энэ хуучин байшинд өөрөөс нь өөр хэн ч үлдээгүй байлаа. Гэвч аавынх нь хадгалсан гучин зургаан зураг тэр гэрт түүний төсөөлж байгаагүй нууц байсныг илтгэнэ.

Эхний зурагт тав орчим настай хүү, дараагийнх дээр хоёр гэзэгтэй охин, гурав дахь дээр хөл нүцгэн зогссон жаал харагдана. Зарим нь сургуулийн дүрэмт хувцастай, зарим нь хуучин ноосон цамцтай, хэд хэд нь нэгэн ижил саарал хананы өмнө зогсжээ. Зургийн ард бичсэн нэрс нь өөр өөр боловч бүгдийнх нь доор улаан харандаагаар нэг тоо тэмдэглэсэн байв. Харин өөрийнх нь зураг дээрх бичиг бусдаасаа тэс өөр байлаа.

“Сэржмядаг, 1991. Хуучин бүртгэл 036. Шинэ бүртгэл 041.”

Сэржмядаг энэ мөрийг хэд хэдэн удаа уншлаа. Өөрийнх нь нэр, төрсөн он яг таарч байсан ч яагаад хоёр өөр бүртгэлийн дугаартай байгааг ойлгосонгүй. Тэгээд зургийн ард бичсэн маргаашийн огноог дахин харахад доор нь баллуурдаж арилгасан мэт бүдэгхэн үгс байгааг анзаарчээ. Цонхны гэрэлд налуулан харвал “Эхийн нэр” гэсэн хоёр үг арайхийн уншигдав.

Тэр даруй аавынхаа бичиг баримтыг хадгалдаг шүүгээг онгойлгож, өөрийнхөө төрсний гэрчилгээг оллоо. Эцгийн нэр Дамдинсүрэн, эхийн нэр Долгорсүрэн гэж тодорхой бичсэн байв. Гэвч гэрчилгээний олгосон огноо нь 1993 оны арваннэгдүгээр сарын 8 байгааг тэр анх удаа анзаарчээ. Өөрөөр хэлбэл, түүнийг хоёр нас зургаан сартай байхад төрсний гэрчилгээг нь олгосон байв.

Оройн зургаан цаг өнгөрч байхад түүний утас дуугарав. Дэлгэц дээр танихгүй дугаар гарсан тул эхэндээ авахгүй гэж бодсон ч ямар нэгэн зөн совингоороо хариулжээ. Утасны цаанаас нас тогтсон эрэгтэй хүний сөөнгө хоолой сонсогдож, “Сэржмядаг мөн үү, би аавын чинь хуучин танил Лувсанцэрэн байна” гэв. Сэржмядаг тэр нэрийг өмнө нь сонсож байсан ч эзнийг нь бараг танихгүй байлаа.

“Тийм байна, та сайн уу?”

“Сайн гэж дээ, аав чинь өнгөрчихөөд байхад юундаа сайн байх вэ. Охин минь, чи өнөөдөр аавынхаа гэрт байгаа юу?”

“Байна аа, юусан билээ?”

Утасны цаана хэсэг чимээгүй болов. Дараа нь Лувсанцэрэн хоолойгоо намсган “Чи тэр байшингийн баруун ханыг оролдсон уу?” гэж асуужээ. Сэржмядаг цочсондоо гартаа барьж байсан төрсний гэрчилгээгээ ширээн дээр унагав. Тэр хүн хананы тухай яаж мэдсэнийг ойлгосонгүй.....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ОК" ГЭЖ ҮЛДЭЭГЭЭД БҮТЭН УНШААРАЙ ✅

ӨВӨӨ МИНЬ НАС БАРАХЫНХАА ӨМНӨ “МАНАЙ НУТАГТ НЭГ УДАА ТЭНГЭРИЙН ХҮН ИРЖ БАЙСАН ЮМ" ГЭЖ ЯРЬСАН БИЛЭЭ...Өвөө минь наян нас ...
12/10/2026

ӨВӨӨ МИНЬ НАС БАРАХЫНХАА ӨМНӨ “МАНАЙ НУТАГТ НЭГ УДАА ТЭНГЭРИЙН ХҮН ИРЖ БАЙСАН ЮМ" ГЭЖ ЯРЬСАН БИЛЭЭ...

Өвөө минь наян нас хүрэхээсээ хоёр жилийн өмнө надад нэгэн хачин явдал ярьж өгсөн юм. “Би тэр хүүхнийг газар дээрээс хөөрөхөд нь хоёр гараараа зуурч, буцаагаад татаж буулгах гэж оролдсон хүн дээ” гэж хэлэхэд нь би өвөөгөө хөгширч, зүүд нойроо андуурдаг болж гэж бодож билээ. Гэтэл өвөө инээсэн ч үгүй, харин олон жил хадгалсан жижигхэн мөнгөн товчоо гаргаж ирээд алган дээр минь тавьсан. “Энэ товчийг би тэр шөнө дээлийнх нь ханцуйнаас тасалж авсан юм, одоо хүртэл хааяа зүүдэнд минь ирдэг” гэхэд нь өвөөгийн нүдэнд нулимс цийлэгнэж байлаа.

Манай өвөөг Чоймбол гэдэг, 1937 онд төрсөн, намхан нуруутай, үг цөөнтэй, бусдад гайхуулж ярих дуртай хүн огт байгаагүй. Залуудаа трактор барьж, дараа нь сумын аж ахуйд олон жил ажилласан, амьдралынхаа ихэнх хугацааг нэг л нутагт өнгөрүүлсэн хүн. Өвөө 2015 оны намар энэ явдлыг надад ярихдаа тавин нэгэн жилийн өмнөх хүмүүсийн нэр, гэрийн буурь, болсон өдрүүдийг хүртэл тодорхой санаж байв. Харин тэр бүхний дундаас Лхамуур гэдэг нэрийг хэлэх бүрдээ дуу нь өөрчлөгдөж, хэсэг чимээгүй болдог байсан юм.

1964 оны есдүгээр сарын сүүлчээр Хангайн нурууны өвөрт орших тэдний суманд намрын анхны цас бударчээ. Тэр жил Чоймбол хорин долоон настай, сумын аж ахуйн тракторчин, ээж Намжилхандтайгаа хоёул амьдардаг байв. Нэг орой сумын төвөөс гэр рүүгээ буцаж явахад нь голын гүүрний хажууд цайвар дээлтэй өндөр бүсгүй ганцаараа зогсож байсан гэнэ. Тэр хавьд айл амьтан байхгүй, оройн жавар орж эхэлсэн атал бүсгүй нимгэн хувцастай, гартаа жижигхэн даавуун боодол барьчихсан байжээ.

Чоймбол морио татаж зогсоод хаанаас явааг нь асуухад бүсгүй “Зам намайг энд авчирлаа” гэж хариулсан гэдэг. Өндөр гоолиг, царай нь цагаан шаргал, харц нь тогтуун, инээмсэглэхээрээ нүднийх нь булан үл мэдэг үрчийдэг, хорь гаруй насны л хүн шиг харагджээ. Түүний дээл хуучны хийцтэй, зах ханцуйндаа нарийн мөнгөн эмжээртэй боловч хаана ч урагдаж элэгдээгүй, хөлдөө өмссөн гутал нь хүртэл шаваргүй цэвэрхэн байв. Чоймбол хаана хонохыг нь асуухад бүсгүй холын уулс руу харж зогссоноо “Хүн хонуулдаг айл байвал нэг шөнө хоргодъё” гэжээ.

Чоймбол түүнийг гэртээ дагуулж ирэхэд ээж Намжилханд нь эхлээд гайхсан ч хүйтэнд яваа хүнийг буцаасангүй. Гал дээрх тогоотой цайнаас аягалж өгөхөд бүсгүй хоёр гараараа тосон авч, эхлээд гэрийн эзэгтэйд талархал илэрхийлжээ. Нэрийг нь асуухад “Лхамуур” гэж хэлсэн бөгөөд нутаг ус, эцэг эхийнх нь тухай асуух бүрд инээмсэглээд өөр зүйл ярьдаг байв. Тэр орой Намжилханд бүсгүйг өөрийн орны хажууд унтуулахаар хэвтэр засаж өгсөн ч өглөө сэрэхэд Лхамуур аль хэдийн босоод ус авчирч, үнс гарган, түлээ хураачихсан сууж байжээ.

Өглөөний цайны дараа Лхамуур цааш явахаар босоход Намжилханд түүнийг хэд хоног амрахыг хүссэн байна. Бүсгүй хэсэг эргэлзсэнээ “Тэгвэл танай гэрийн ажлаас хуваалцъя” гэж хэлжээ. Чоймбол тэр өдөр ажлаасаа ирэхэд гэрийнх нь урагдсан дээвэр нөхөгдөж, ээжийнх нь олон жил өвддөг мөрөнд бүлээн жин тавьчихсан байв. Намжилханд “Энэ охин чинь их эвтэйхэн гартай юм, мөр хүртэл хөнгөрчихлөө” гэж баярлан ярьсан гэдэг. Лхамуур ирснээс хойш гурав дахь өдөр сумын төвд нэгэн явдал болжээ.......ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "БҮТЭН" ГЭЖ БИЧЭЭД ЦААШ УНШААРАЙ ✅

12/10/2026

НӨХӨРТЭЙГӨӨ ХАМТ ИРСЭН ЭМЭГТЭЙД ӨВГӨН “ЧИ ӨӨР ХҮНЭЭС ГУРВАН ХҮҮХЭДТЭЙ БОЛНО” ГЭЖЭЭ...ХАРИН ОЛОН ЖИЛИЙН ДАРАА...

“Чи энэ хүнээс хүүхэд гаргахгүй, өөр хүнтэй сууж хоёр хүү, нэг охинтой болно” гэж өвгөн хэлэхэд Дашиймаа нөхөр Гэлэгийнхээ царайг гайхан харжээ. Гэлэг эхэндээ инээж, “За тэгээд тэр азтай эрийнхээ нэрийг хэлчихгүй юу” гэж ёжлоход өвгөн харзны уснаас харцаа салгалгүй “Базар” хэмээн хариулсан байна. Тэр нэрийг сонссон Дашиймаа “Манай танилууд дунд тийм хүн байхгүй шүү дээ” гэж хэлтэл өвгөн “Одоо байхгүй, хожим гарч ирнэ” гэжээ. Хамгийн хачирхалтай нь Дашиймаа олон жилийн дараа үнэхээр Базар гэдэг хүнтэй гэрлэж, өвгөний хэлсэнчлэн хоёр хүү, нэг охинтой болсон бөгөөд энэ бүхний эхлэл Шишгэд голын нэгэн харзтай холбоотой байв.

Энэ явдлыг Хөвсгөл аймгийн Ренчинлхүмбэ сумын нутагт өссөн Сономдорж хэмээх хүн хожим дурсаж ярьсан гэдэг. Түүний бага насанд нутгийнхан “Азар” гэж дууддаг, харзны усанд харж хүний өвчин зовлон, ирээдүйг хэлдэг нэгэн өвгөн амьдарч байжээ. Зарим нь түүнийг ер бусын чадалтай гэдэг байсан бол нөгөө хэсэг нь хүний үг яриа, царай зүсийг ажиглаад таамаг хэлдэг зальтай хүн гэж үздэг байв. Харин Сономдорж тэр өвгөний тухай ярих болгондоо “Биднийг өвдсөнөөс эхлээд Дашиймаа эгчийн амьдрал хүртэл тэр хүний хэлснээр болсон нь одоо ч санаанаас гардаггүй” хэмээн дурсдаг байжээ.

Далаад оны эхээр Сономдорж аав Дүгэржав, ээж Чанцал, ах Лувсанцэрэн, дүү Пүрэвсүрэн нарын хамт Шишгэдийн сав газарт амьдардаг байв. Тэднийх бусдын адил мал аж ахуй эрхэлдэг, зун голын хөвөөгөөр нутаглаж, намар өвөлдөө дулаан нөмөр газар барааддаг жирийн нэгэн айл байжээ. Гурван хүү нь өдөржин голын эргээр тоглож, загас жараахай хөөж, орой болоход ээждээ загнуулан гэртээ ирдэг байсан гэдэг. Гэтэл нэг намар хүүхдүүд нь бараг зэрэг ханиалгаж эхэлсэн бөгөөд эхэндээ эцэг эх хоёр нь хүйтэн усанд орж, салхинд цохиулсных гэж бодсон байна.

Хэдхэн хоногийн дараа ханиалга нь улам хүндэрч, ялангуяа шөнө болохоор гурвуулаа ээлжлэн багтарч эхэлжээ. Бага хүү Пүрэвсүрэн ханиалгахдаа амьсгаа авч чадахгүй нүүр нь хөхөрч, заримдаа идсэн хоолоо хүртэл бөөлжчихдөг болсон байна. Чанцал шөнөжин хүүхдээ тэвэрч, нурууг нь илэн, амьсгаа авахыг нь хүлээж суудаг байв. Нэг удаа бага хүүгийнх нь ханиалга гэнэт тасрахад ээж нь бүр айж, “Пүрэвээ, миний хүү, амьсгалаач!” хэмээн сэгсэрч байсан гэдэг.

Дүгэржав хүүхдүүдээ сумын эмнэлэгт үзүүлэхэд хөхүүл ханиад гэж оношилжээ. Эмчийн заасан эмчилгээг хийлгэсэн ч хүүхдүүдийн байдал дорхноо дээрдсэнгүй, гэрийнхэн нь шөнө унтах ч завгүй болов. Ах Лувсанцэрэн ханиалгаж эхлэхээр Сономдорж дагаж ханиалгана, араас нь бага дүү нь багтарч, гурвуулаа зэрэг өвдөх үед гэр дотор ёстой хөл толгойгоо алддаг байжээ. Чанцал нэг орой нөхөртөө “Энэ бага маань нэг шөнө амьсгаа авч чадахгүй өнгөрчих вий дээ, би бүр айгаад унтаж чадахаа байлаа” гэж уйлсан байна.

Тэр үед хөрш айлын нэг хөгшин хүүхдүүдийг эргэж ирээд ханиалгахыг нь удаан чагнажээ. Хөгшин хэсэг сууснаа “Та хоёр Азар өвгөнд нэг үзүүлээд авбал яасан юм, тэр хүн харзанд харж өвчний учрыг хэлдэг” гэж зөвлөсөн байна. Дүгэржав ийм юманд итгэдэггүй тул “Эмнэлгийн эмч эдгээж чадахгүй байхад ус ширтдэг өвгөн яах юм” хэмээн дургүйцжээ. Харин Чанцал “Ядаж очоод үзье л дээ, гурван хүүхдээ ингэж зовоож байхаар юу ч байсан хамаагүй оролдож үзмээр байна” гэж ятгасаар нөхрөө зөвшөөрүүлсэн аж.

Азар өвгөн Шишгэд голын нэгэн тохойн ойролцоо, бусад айлаас зайдуу амьдардаг байжээ. Түүний гэрт хүмүүс байнга очдоггүй ч өвчин зовлон, алга болсон мал, гэр бүлийн хэрүүл маргаанаа асуухаар ирдэг хүн цөөнгүй байсан гэдэг. Өвгөн зарим хүнийг үзээд шууд буцаадаг, заримд нь ганц хоёр үг хэлээд явуулчихдаг болохоор нутгийнхан аашийг нь таахад хэцүү гэж ярьдаг байв. Дүгэржавынхыг очиход тэрээр гэрийнхээ гадаа сууж байсан бөгөөд хүүхдүүдийг хармагцаа.....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "12" ГЭЖ ҮЛДЭЭГЭЭД ЦААШ БҮТЭН УНШААРАЙ ✅

12/10/2026

ААВЫНХАА УНАДАГ БАЙСАН ХҮРЭН МОРИЙГ НЯДАЛГААНЫ ХАШААНААС ОЛЛОО — ДҮҮ МИНЬ НАДААС НУУЖ ЗАРЖЭЭ...

Хүрэн морь намайг дуудах шиг янцгаалаа.

Би ачааны машины хажуугаар өнгөрч явснаа зогсов. Хашаанд хүлээтэй хэдэн адууны дундаас нэг нь толгойгоо өргөж, чихээ сортойлгож байлаа.

Духан дээрх тахир цагаан сартай, зүүн чихнийх нь үзүүр сэтэрхий.

Аавын хүрэн.

Би төмөр хашааны завсраар гараа оруулав. Морь ойртож ирээд алганд минь хамраа хүргэлээ.

Аавыг өнгөрснөөс хойш дөрвөн жил би энэ морийг дүүдээ “Хөгширтөл нь сайн харж байгаарай” гэж захиж ирсэн юм.

Гэтэл одоо хүзүүнд нь богино олс углаж, маргааш өглөө нядлах адууны дунд уячихсан байлаа.

Тэр өдөр би хотын захын махны агуулахад ажлаар очсон.

Манай компани хөргүүрийн тоног төхөөрөмж суурилуулж, засварладаг. Би суурилуулалтын талбайг үзээд гарч явахдаа хүрэнг олж харсан юм.

Морийг сайн харсан хойноо л ташаан дахь тамгыг нь үзлээ.

Мөн байв.

Хашааны эзэнтэй уулзахад тэр дансныхаа дэвтрийг гаргаж ирэв.

— Уржигдар ачуулж ирсэн. Нэг залуугаас авсан юм.

— Тэр хүний нэр?

Тэр дэвтрээ эргүүллээ.

— Бат-Оргил.

Миний төрсөн дүү.

Би утсаа гаргаж залгав.

Дүү удаан дуугарсны дараа авлаа.

— Байна уу, ах аа?

— Хүрэн морь хаана байна?

Хариу гарсангүй.

— Оргил оо, би чамаас асууж байна.

Тэр амьсгаа авах нь сонсогдов.

— Та хаана байна?

— Морь чинь хүлээтэй байгаа хашаанд зогсож байна.

Дүү хэсэг дуугүй байснаа:

— Тэгвэл та мэдчихсэн юм байна, — гэв.

Би гараа чанга атгалаа.

— Чи аавын морийг маханд өгчихөж байгаа юм уу?

— Зарсан.

— Яагаад надад хэлээгүй юм?

— Утсаар ярих хэцүү байна. Та ирвэл ярья.

— Одоо яриад өг!

Хүрэн миний гар дахь утаснаас цочиж, толгойгоо холдуулав.

Дүүгийн дуу өөрчлөгдсөнгүй.

— Би орой гэртээ байна.

Тэгээд утсаа тасаллаа.

Би дүүгээ тэр өдөр анх удаа танихгүй хүн шиг бодсон.

Оргил надаас долоон насаар дүү. Би дөчин хоёртой, тэр гучин тавтай. Намайг хотод сургуульд орж байхад дүү наймдугаар ангиа төгсөөд аавтай хамт мал дээр үлдсэн юм.

Багадаа тэр аавын хэлснийг хамгийн түрүүнд хийдэг хүүхэд байсан. Би шалтаг хайж гэртээ үлдэхийг бодож байхад дүү хэдийн гутлаа өмсөөд гарчихсан байна.

Аав хүрэнг даага байхаас нь өсгөсөн. Сум орохдоо, малаа эргэхдээ, айлд очихдоо унадаг байв. Би хүүгээ анх хөдөө аваачихад аав өвөр дээрээ суулгаж, хүрэнгийн нуруун дээр гаргасан юм.

Тэр зураг манай гэрийн хананд одоо ч байдаг.

Аавыг өнгөрөхөд би мориных нь дэлнээс атгаад удаан зогссон.

Дүүдээ:

— Үүнийг л битгий зарчихаарай, — гэж хэлсэн.

Тэр:

— За, — гэсэн.

Би тэр “За” гэдэг үгийг дөрвөн жилийн турш өөрчлөгдөхгүй амлалт гэж бодож явжээ.

Хашааны эзэн намайг хүлээж байлаа.

— Та яах юм?

— Авна.

Тэр үнээ хэлэв.

Дүүгээс авсан мөнгөн дээрээ тээвэр, зардлаа нэмсэн байлаа. Би наймаалцсангүй.

Мөнгөө шилжүүлээд, морийг түр байлгаж болох эсэхийг асуулаа.

— Өнөөдөртөө энд байлгаж болно. Маргааш бол ачаад яв. Би адуу хадгалдаг газар биш шүү, — гэв.

Тэр ширүүн хэлээгүй. Ажлаа л хэлсэн.

Би тээврийн машин сураглаж, хөдөө явах замдаа дүүгийндээ буулгахаар тохирлоо.

Тэгээд ажлынхаа хүн рүү залгаж:

— Өнөөдрийн үлдсэн ажлаа өөрөө зохицуулаарай. Би хөдөө явах хэрэг гарлаа, — гэв.

Хүрэнг машинд ачиж дуусахад үдээс хойш болсон байлаа.

Би замын турш дүүдээ юу хэлэхээ бодсон.

Аавынх нь морийг хашаанаас аварч авч явна гэж бодох тусам өөрийгөө зөв хүн шиг санаж байв.

Дүүгийнд оройхон хүрлээ.

Гадаах хураалттай өвс өмнөх намар ирэхэд байснаас хавьгүй бага харагдав. Хашааны нэг буланд хоосон шуудай, эвдэрсэн модон тэрэг байлаа.

Дүү машины чимээгээр гарч ирсэнгүй.

Би буугаад гэрийнх нь хаалгыг татав.

Бэр галын дэргэд сууж, бага охиныхоо гутлыг хатааж байлаа. Том хүү нь ширээний ард хичээлээ хийж, дүү орон дээрээ нэг гараа дүүжилчихсэн сууж байв.

Би түр зогсов — Гар чинь яасан юм? — Хашаа засаж байгаад гэмтээчихсэн — Хэзээ? — Гурван долоо хоногийн өмнө.
— Надад яагаад хэлээгүй юм? Оргил над руу харлаа — Хэлсэн дээ.Би санаагүй.Тэр өдөр утсаар ярихдаа би ажлын машин дотор явж байсан. “Гараа жаахан гэмтээчихлээ” гэхэд нь “За, болгоомжтой байгаарай” гэж хэлсэн санагдав.

Би дүүгийнхээ боолттой гар руу хараад, ярих гэж ирсэн зүйлээ дахин саналаа.

— Хүрэнг авчирсан.

Дүү босох гэсэнгүй.

Харин бэр минь гутлаа тавиад бид хоёр руу ээлжлэн харав.

— Би чамд юу гэж захисан билээ? — гэж би асуув.

Оргил эрүүл гараараа өвдгөө түшлээ.

— Хүүхдүүдийн хажууд битгий ярья.

— Яагаад? Хийсэн юмаа хэлэхээс ичээд байна уу?

Бэр босож, том хүүдээ:

— Дүүгээ аваад хажуу айлд түр орчих, — гэлээ.

Хүү дэвтрээ удаан хаав.

Би тэр хөдөлгөөнийг харсан ч дуугаа намсгасангүй.

— Мөнгө хэрэгтэй бол надаас асууж болдоггүй юм уу?

Оргил анх удаа өөдөөс минь дуугаа өндөрсгөв.

— Асуудаг байсан шүү дээ! Өрөө нам гүм болов.Дүү орныхоо хажуугийн шургуулгаас дэвтэр гаргаж, миний өмнө тавилаа — Та хүрэнгийнхээ өвсийг хэдэн төгрөгөөр авдгийг мэдэх үү?

— Би мөнгө явуулдаa — Мэднэ. Энд бичсэн байгаа.Тэр дэвтрийн хуудсыг эргүүлэв.Өвс, тэжээл, унааны зардал. Малын эмч дуудсан өдөр. Миний шилжүүлсэн мөнгө. Дүүгийн өөрөөсөө гаргасан мөнгө.Би тоонууд руу харав.Оргил дэвтрээ хаалаа.Ах аа, та морио буцаагаад авчирч болно. Харин би энд үлдэхгүй.....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "11" ГЭЖ ҮЛДЭЭГЭЭД ЦААШ БҮТЭН УНШААРАЙ ✅

12/10/2026

ХҮҮ МИНЬ АЛТАН МЕДАЛЬТАЙ ИРЛЭЭ — ГЭТЭЛ ДАСГАЛЖУУЛАГЧ НЬ “ТЭР ӨНӨӨДӨР БАРИЛДААГҮЙ” ГЭВ...

Хүү минь медалиа хүзүүндээ зүүгээгүй, хүрэмнийхээ халаасанд хийчихсэн ирсэн. Би гал тогоонд мах хэрчиж байснаа хутгаа тавиад очлоо. — За, яав? Тэмүүлэн гутлынхаа үдээсийг тайлж сууснаа: — Түрүүлсэн, — гэв. Тэр халааснаасаа улаан, цэнхэр туузтай медаль гаргаж өгөхөд нь би хүүгээ мөрөөр нь тэвэрч, өөр лүүгээ татлаа. Хүү гараа өргөсөн ч намайг тэвэрсэнгүй. Би түүнийг ядарчээ гэж бодсон. Тэр орой хүүгийнхээ дасгалжуулагч руу баярласнаа хэлэхээр залгахад Энхтөр багш хэсэг чимээгүй байснаа: — Ганбат аа, Тэмүүлэн өнөөдөр барилдаагүй шүү дээ, — гэсэн юм.

Тэмүүлэн арван таван настай. Найман настайгаасаа жүдо бөхөөр хичээллэсэн. Анх би өөрөө хөтөлж очсон юм. Хүү багадаа дуугүй, хүнтэй амархан танилцаж чаддаггүй байлаа. Биеэ хамгаалж сураг, өөртөө итгэлтэй болог гэж бодсон. Эхний бэлтгэлээсээ гараад: — Аав аа, би зөв унаж сурсан, — гэж баяртай хэлж билээ. Би тэр үед медаль бодоогүй. Харин хоёр дахь жилдээ анхны тэмцээнээс хүрэл медаль авчирсан өдрөөс юм өөр болсон. Би зураг авч, хамаатнуудад явуулсан. Ажлынхандаа үзүүлж, зочны өрөөний тавиур дээр медалийг нь өлгөв. Хүүгийнхээ нэрийг чанга яригчаар дуудахад өөрөө дэвжээнд гарах гэж байгаа мэт зүрх цохилдог болсон юм. Тэмүүлэн ялагдсан үедээ эхлээд дасгалжуулагчаа биш, намайг хардаг байв. Би тэр харцыг “Аав нь юу хэлэх бол?” гэж бодож байгаагийнх гэж мэддэг байсан.

Гэвч үүнийг муу зүйл гэж үзээгүй. Хүүд минь миний үг чухал байна гэж бодсон. Тэмцээний өмнөх орой би түүний өмсгөлийг эвхэж, цүнхэнд нь хийсэн. — Өмнөх удаагийн хүүхэдтэйгээ таарвал баруун талаа битгий суллаарай. Тэмүүлэн ширээнийхээ ард сууж байлаа. Урд нь дэлгэсэн дэвтэр байсан ч би юу хийж байгааг нь хараагүй. — За. — Өөрөөсөө жижиг хүүхдэд дахиж унамааргүй байна шүү. Тэр үзгээ тавилаа. — Жин адилхан байсан шүү дээ, аав аа. — Мэдэж байна. Би биеэр жижиг байсан гэж байна. Хүү дахиж маргасангүй. Цүнхээ аваад хаалганы дэргэд тавьсан. Би маргааш нь ажилтай тул тэмцээнд очиж чадахгүйгээ хэлэхэд Тэмүүлэн: — Зүгээр ээ, — гэсэн. Хожим бодоход тэр хариу хэтэрхий хурдан гарсан байжээ. Энхтөр багш утасны цаана: — Хүү чинь танд хэлээгүй юм уу? — гэж асуув. Би зочны өрөөний хаалгыг харлаа. Тэмүүлэн өрөөндөө орсон, эхнэр Сэлэнгэ аяга угааж байв. — Юуг? — Тэмцээнээс нэрээ хасуулсан. Өнгөрсөн долоо хоногт надтай ярьсан. — Яагаад? — Ганбат аа, эхлээд хүүтэйгээ тайван ярь. — Би танаас асууж байна. Бэртсэн юм уу? — Бэртээгүй. Би гартаа барьсан медалиа эргүүллээ. Ар талд нь юу ч бичээгүй, урд талд нь зөвхөн нэгийн тоо байв. Олон тэмцээнд ашигладаг энгийн медаль. — Тэгээд өнөөдөр хаана байсан юм? — Тэрийг өөрөөс нь асуу. Харин шууд загнаж эхэлж болохгүй шүү. Би тэр үгэнд нь дургүй хүрэв. — Би хүүхдээ зоддог хүн биш. — Би тэгж хэлээгүй.

Сэлэнгэ усныхаа цоргыг хааж, над руу эргэв. Би багштай нь яриагаа дуусгаад медалийг ширээн дээр тавилаа. — Энэ барилдаагүй гэнэ. Эхнэр маань медаль руу харснаа алчуураа эвхэж тавив. — Тэгвэл учрыг нь асууя. — Чи мэдэж байсан юм уу? — Үгүй. — Чи хэтэрхий тайван байх юм. Сэлэнгэ миний өөдөөс харлаа. — Нэг нь тайван байх хэрэгтэй байна. Тэмүүлэнг дуудахад тэр хаалган дээр ирээд зогсов. Медалийг хараад л багштай нь ярьсныг ойлгосон бололтой. Нүд нь ширээнээс миний нүүр рүү шилжээд буцаад доошлов. — Чи өнөөдөр хаана байсан юм? — Хотын төвд. — Хаана нь? — Соёлын төв дээр. — Яах гэж? Тэр хариулсангүй. Би медалийг хуруугаараа түлхэж: — Үүнийг хаанаас авсан юм? — гэв. — Худалдаж авсан. Сэлэнгэ сандал татаж суув. Би суусангүй. — Мөнгө хаанаас авсан? — Хадгалсан мөнгөнөөсөө. — Чи намайг хуурахын тулд медаль худалдаж авсан юм уу? Тэмүүлэн эрүүгээ чангаллаа. — Тийм. Би түүний өмнө барилдаан бүрийнх нь бичлэгийг үзэж, гутал, өмсгөлд нь мөнгө гаргаж, өглөө эрт босож хүргэж өгдөг байсан бүхнээ хэлэхээр ам нээв. Сэлэнгэ гараа ширээн дээр тавилаа. — Эхлээд өнөөдөр юу хийснийг нь сонсъё. — Хэлэхгүй байна шүү дээ. — Чи асуулт бүрийнхээ дараа өөрөө яриад байна. Тэмүүлэн бид хоёрыг ээлжилж харав. Тэр харц надад таалагдсангүй. Намайг эхнэртэйгээ муудалцахыг хүлээж, тэр хооронд мултрах гэж байна гэж хүртэл бодсон. Хүү өрөөндөө орж, цүнхээ авчирлаа. Би жүдо бөхийн өмсгөл гаргаж ирэхийг нь хүлээсэн. Харин цүнхнээс нь саарал даавуу, жижиг хайч, метр, тунгалаг хавтас гарч ирэв. — Энэ юу юм? Тэмүүлэн хавтсаа нээх гэсэн ч гар нь салганаж, цахилгааныг нь татаж чадсангүй. Сэлэнгэ туслах гэхэд: — Би өөрөө, — гэв. Хавтас дотор хүний дүрс зурсан цааснууд байлаа. Дээл, хүрэм, хантаазны загвар. Заримынх нь хажууд хэмжээ, материалын нэр тэмдэглэжээ. Би нэг хуудсыг сугалж авлаа. — Хэнийх юм? — Минийх. —

Чи үүнийг зурдаг юм уу? Тэмүүлэн толгой дохив. Би хэзээнээс гэдгийг асуусангүй. Харин: — Өнөөдөр үүнээс болоод тэмцээндээ ороогүй юм уу? — гэв. Хүү цүнхнийхээ ёроолоос эвхсэн хувцас гаргаж тавилаа. Саарал даавуугаар оёсон, хар эмжээртэй богино хүрэм байв. Нэг ханцуйных нь дотор талд цагаан цаас тогтоожээ. Оролцогч: Тэмүүлэн. Нас: 15. Доод талд нь жижигхэн дугаар байлаа. — Өнөөдөр өсвөрийн хувцас загварын уралдааны үзүүлбэр болсон, — гэж тэр хэлэв. Би хүрмийг барьж үзлээ. Нугалаас бүр нь индүүдсэн, товчны нүхийг гараар хөвөрдөн оёжээ. — Хэн оёж өгсөн юм? Тэмүүлэн миний гараас хүрмээ аяархан авлаа. — Би оёсон, аав аа. Би ширээний дэргэдэх сандалд суув. Хүү минь намайг долоон жил барилдахыг нь харсан шиг өөрийг нь хувцас оёж суухыг харж байгаагүйг тэр үед анзаарсан. Дэвтэр дээрээ юу зураад байдгийг нь нэг ч удаа сонирхоогүй. Гэвч тэр бодлыг уур минь дарсаар байв. — Тэгээд яагаад нуугаад байсан юм? Тэмүүлэн уруулаа чийглэв. — Би хэлж байсан. — Хэзээ? — Өнгөрсөн хавар. Дугуйланд оръё гэхэд та “Бөхөө олигтой барилдчхаад өөр юм бод” гэсэн. Би санахыг оролдов. Хүү нэг удаа зурагтай юм үзүүлэхэд би утсаар ярьж байсан санагдав. Дараа ярья гэж хэлсэн байж болох ч яг юу хэлснээ санасангүй. — Тэгээд чи багшаасаа нууцаар… — Энхтөр багш мэдэж байгаа. — Дасгалжуулагч чинь үү? Тэр толгой дохив. — Та надад хэлэхгүй, багшдаа хэлсэн юм уу? Тэмүүлэн хэсэг дуугүй зогсов.

— Багш намайг яриад дуустал сонссон. Би босож, цонхны дэргэд очлоо. Доор хүүхдүүд сагсны талбай дээр тоглож байв. Нэг аав хашааны гаднаас хүүгээ дуудахад хүүхэд бөмбөгөө шидчхээд гүйж очлоо. Ард минь Сэлэнгэ хүрэмний оёдлыг үзэж байв. — Үүнийг хаана оёсон юм? — Сургуулийн технологийн кабинетад. Болормаа багш үлдэхийг зөвшөөрдөг. — Хэдий хугацаанд? — Хоёр сар. Хоёр сар. Тэр хугацаанд би хүүг бэлтгэлээсээ ирлээ гэж бодож байжээ. Би эргэж: — Тэгвэл бэлтгэлээ таслаад байсан юм уу? — гэв. — Зарим өдөр. — Надад багш чинь яагаад хэлээгүй юм? — Би өөрөө хэлнэ гэж гуйсан. — Хэзээ хэлэх байсан юм? Тэмүүлэн хариулаагүй. Би ширээн дээрх медалийг авч түүн рүү сунгав. — Үүнийг өгчхөөд дахиад хэд хоног нуух байсан бэ? Хүү медальд хүрсэнгүй. — Мэдэхгүй. — Би чамайг ямар хүн болгож өсгөсөн юм бэ? Сэлэнгэ: — Ганбат аа, — гэж дуудав.

Гэвч хүү минь түрүүлж ам нээлээ. — Би өнөөдөр танд үнэнээ хэлэх гэсэн юм. — Тэгээд? Тэмүүлэн цүнхнээсээ жижиг дугтуй гаргаж тавив. Дотор нь түүний нэртэй өргөмжлөл, мөнгөн шагнал байлаа. Тэр өнөөдрийн уралдаанд хоёрдугаар байр эзэлжээ. Би өргөмжлөлийг харж байтал хүү: — Автобусанд суух хүртлээ үүнийг танд үзүүлнэ гэж бодсон, — гэв. — Тэгээд яагаад үзүүлээгүй юм? Тэмүүлэнгийн нүд дүүрлээ. — Та намайг түрүүлсэн гээд тэврэхэд чинь хэлж чадаагүй. Дахиад тавьчих байх гэж айсан.....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ОК" ГЭЖ ҮЛДЭЭГЭЭД ЦААШ БҮТЭН УНШААРАЙ ✅

ААВ НЬ ОХИНОО ХУРИМЛАХ ӨДӨР ХҮРГЭНЭЭ АНХ ХАРААД ХУРИМЫГ ШУУД ЗОГСООЖЭЭ...ГЭТЭЛ ХҮРГЭН НЬ ТҮҮНИЙГ ӨМНӨ НЬ ХЭЗЭЭ Ч ХАРЖ БА...
11/10/2026

ААВ НЬ ОХИНОО ХУРИМЛАХ ӨДӨР ХҮРГЭНЭЭ АНХ ХАРААД ХУРИМЫГ ШУУД ЗОГСООЖЭЭ...ГЭТЭЛ ХҮРГЭН НЬ ТҮҮНИЙГ ӨМНӨ НЬ ХЭЗЭЭ Ч ХАРЖ БАЙГААГҮЙ ГЭЖ ЗҮТГЭСЭН БАЙВ...

ААВ НЬ ОХИНОО ХУРИМЛАХ ӨДӨР ХҮРГЭНЭЭ АНХ ХАРААД ХУРИМЫГ ШУУД ЗОГСООЖЭЭ...ГЭТЭЛ ХҮРГЭН НЬ ТҮҮНИЙГ ӨМНӨ НЬ ХЭЗЭЭ Ч ХАРЖ БАЙГААГҮЙ ГЭЖ ЗҮТГЭСЭН БАЙВ...

Нацаг хадам аавдаа анх удаа архи барихдаа бусдын анзаарахааргүй нэг жижигхэн хөдөлгөөн хийжээ. Хундагаа ширээн дээр тавьсныхаа дараа зүүн гарынхаа чигчий хурууг үл ялиг нугалаад модон ширээг яг гурван удаа тогшсон байна. Инээлдэж, ярилцаж суусан хүмүүсээс ганцхан Гомбодоо тэр хөдөлгөөнийг анзаарч, гартаа барьсан хундагаа амандаа ч хүргэлгүй Нацагийн гар руу удаан ширтжээ. Хорин дөрвөн жилийн өмнө яг ингэж ширээ тогшдог нэг хүнийг Гомбодоо хамгийн сүүлд харснаас хойш тэр хүн ор сураггүй алга болсон байлаа.

Тэр өдөр Гомбодоогийн ганц охин Гүнсмаагийн хурим болох гэж байсан юм. Хашаанд хоёр талын ах дүүс цуглаж, тогоо шанага хангинан, гэрийн гаднаас хөгжим сонсогдож, хорин гурван настай Гүнсмаа талийгаач ээж Сандуйсүрэнгийнхээ үлдээсэн мөнгөн ээмгийг зүүчихсэн зочдоо угтаж байв. Нацагтай танилцаад хоёр жил гаруй болсон ч залуугийн аав Бэгзжав хөдөө ажлаар олон сар явдаг хүн тул Гомбодоо түүнтэй өмнө нь нүүр тулж байгаагүй аж. Харин хүргэн болох Нацагтай ч цөөн удаа мэндийн төдий уулзсанаас биш тухтай сууж ярилцсан нь тэр өглөө анхных байлаа.

Нацагийн хийсэн тэр өчүүхэн хөдөлгөөнөөс хойш Гомбодоо огт өөр хүн шиг болжээ. Нацаг юу ч анзааралгүй хүмүүсийн ярианд оролцож байсан боловч Гомбодоо түүний нүүр рүү биш, зүүн гар руу нь дахин дахин хараад байв. Хэсэг хугацааны дараа тэр гэнэт “Чи наад хөдөлгөөнөө хаанаас сурсан юм?” гэж асуухад ширээ тойрон суусан хүмүүсийн яриа намжив. Нацаг юу асуугаад байгааг нь ойлголгүй харахад Гомбодоо өөрийнхөө зүүн гараар ширээг аяархан гурван удаа тогшлоо.

Нацаг хэсэг бодсоноо “Аан, энэ юмуу, би багаасаа л ингэдэг шүү дээ” гээд инээв. Гомбодоо “Аав чинь бас ингэдэг үү?” гэхэд Нацагийн инээмсэглэл бага зэрэг алга болж, аав нь юм бодох үедээ яг ингэдэг гэж хариулжээ. Тэр хариултыг сонссон Гомбодоо дэргэдэх хүнээс тамхи авч, асаалгүй гартаа эргүүлсээр хэсэг дуугүй суув. Дараа нь Гүнсмаа руу нэг харснаа “Нацаг аа, чи надтай түр гараад ир” гэж босжээ.

Хашааны ард хүнгүй газар очоод Гомбодоо Нацагийн аавын нэрийг дахин асуув. “Бэгзжав” гэсэн хариуг сонсоод хэсэг бодсоноо “Аав чинь залуудаа өөр нэртэй явж байсан юм биш биз?” гэж асуухад Нацагийн царай анх удаа хувирчээ. Бага байхад нь нэг удаа танихгүй өвгөн гэрт нь ирээд Бэгзжаваас хуучин нэрийнх нь талаар асуусныг Нацаг бүдэгхэн санадаг байв. Тэр өдөр Бэгзжав өнөөх хүнийг хашаанаасаа бараг хөөж гаргачихаад гэрийнхэндээ энэ тухай дахиж хэзээ ч ярихгүй байхыг хатуу сануулсан гэдэг.....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ЦАА" ГЭЖ ҮЛДЭЭГЭЭД БҮТЭН УНШААРАЙ ✅

ЭЭЖ МИНЬ ХЭДЭН МАЛАА ЗАРЧХААД ХОТОД ИРЛЭЭ — ГЭТЭЛ МАНАЙД АМЬДРАХ ГЭЖ ИРЭЭГҮЙ БАЙЖЭЭ... Ээж автобуснаас хоёрхон цүнхтэй б...
11/10/2026

ЭЭЖ МИНЬ ХЭДЭН МАЛАА ЗАРЧХААД ХОТОД ИРЛЭЭ — ГЭТЭЛ МАНАЙД АМЬДРАХ ГЭЖ ИРЭЭГҮЙ БАЙЖЭЭ...

Ээж автобуснаас хоёрхон цүнхтэй буув. Би араас нь шуудайтай мах, ааруул, боорцог буулгах болов уу гэж ачааны хаалганы дэргэд хүлээж зогстол ээж: - Өөр юм байхгүй ээ, хүү минь, - гэв. - Та хамаг малаа зарсан гээд байсан биз дээ? - Зарсан. - Тэгээд гэрийнхээ юмыг яасан юм? - Байшинд хураасан. Хашааг Дашийнхан харж байгаа. Би том цүнхийг нь өргөж авав. Хөнгөн байлаа. Машинд суухад ээж цүнхнээсээ нугалсан цаас гаргаж, хаяг уншив.

- Эхлээд намайг энд хүргээд өгөөч. Би жолоогоо асааж байснаа түүн рүү эргэлээ. - Энэ хаана юм? - Очих газар. - Манайх руу явахгүй юм уу? Ээж цаасаа эвхэж, хүрэмнийхээ халаасанд хийв. - Танайд орой очно. Эхлээд гэртээ оръё. Ээж жаран долоотой. Аавыг өнгөрснөөс хойш таван жил малаа ганцаараа малласан. Ганцаараа гэхээр хажууд нь айлгүй байсан юм биш. Зэргэлдээ нутагладаг Даш ахынхан хүнд ажилд нь тусална. Манай дүү зундаа хүүхдүүдээ дагуулж очно. Би намар хэд хоног амралт аваад өвс, түлээг нь бэлдэлцдэг байв. Тийм болохоор ээжийгээ ганцаардаж, зовж байна гэж боддоггүй байлаа. Харин утсаар ярих болгонд: - Биеэ бодоорой. Хүнд юм битгий өргөөрэй, - гэдэг байсан.

Ээж ихэнхдээ: - За, - гэж хариулна. Дараа нь усныхаа савыг өргөж, тэжээлийн шуудайгаа чирж, түлээгээ оруулдаг байсныг би мэднэ. Гэхдээ холоос хэлсэн үгээрээ санаа тавьчихсан мэт тайвширдаг байжээ. Хоёр долоо хоногийн өмнө ээж залгаад малаа зарна гэхэд нь би шууд эсэргүүцсэн. - Ядахдаа төл малаа үлдээгээч. Аавын босгосон сүрэг шүү дээ. Ээж хэсэг дуугүй байснаа: - Аавын чинь ганцаараа өсгөсөн мал биш, - гэсэн. Би тэр үгэнд нь гомдсон. Одоо автобуснаас буусан ээж минь өөр газар гэртэй болсноо хэлж суулаа. - Та байр авсан юм уу? - Үгүй.

Түрээсэлсэн. - Хэзээ? - Урьдчилгааг нь өнгөрсөн долоо хоногт өгсөн. Би машинаа хөдөлгөсөнгүй. - Надад яагаад хэлээгүй юм? Ээж цонхны цаадах хүмүүс рүү харлаа. Нэг эмэгтэй хүүгээ тэврээд, чемоданых нь дугуйг гишгүүлчихсэн байв. Ээж тэр хоёрыг харж инээмсэглэснээ над руу эргэв. - Би чамд хотод ирж амьдарна гэж хэлсэн. - Манайд ирнэ гэж ойлгосон шүү дээ. - Чи тэгж ойлгосон. Түүний дуу ширүүн байгаагүй. Харин намайг улам бачимдуулав. Манай эхнэр Болормаа өглөөнөөс хойш хоол хийж, хүүхдүүд эмээгийнхээ унтах өрөөнд байсан тоглоомоо цэгцэлж байлаа. Бид ээжийг ирмэгц бага хүүгээ цэцэрлэгээс эрт авдаг болно гэж хүртэл ярьсан. Би утсаа гаргаж эхнэр рүүгээ залгах гэсэн ч ээж гараараа түр хүлээхийг дохив. - Эхлээд хаяг руугаа явъя. Цэвэлмаа хүлээж байгаа. - Цэвэлмаа гэж хэн юм? - Миний найз. Би ээжийнхээ ойр дотнын хүмүүсийг бүгдийг мэддэг гэж боддог байсан юм. Цэвэлмаа гэдэг эмэгтэй ээжтэй нэг сургуульд сурч байжээ. Хожим өөр өөр суманд амьдарч, олон жил холбоогүй явсан ч өнгөрсөн зун ангийн уулзалтаар таарсан гэнэ. Тэр нөхрөө нас барсны дараа хотод ирж, охиныдоо хэдэн жил амьдарсан. Сүүлийн үед тусдаа гарахаар байр хайж байжээ. - Тэгээд хоёулаа нийлээд түрээсэлчихсэн юм уу? -

Тийм. - Та тэр хүнийхээ занг одоо мэдэх үү? Хүүхэд байхдаа найзалж байсан хүнтэйгээ… - Хагас жил шахам ярилцсан. Гэнэт өчигдөр шийдээгүй. Би жолоогоо атгасан чигтээ: - Хотод мөнгө хурдан дуусдаг шүү, - гэв. Ээж цүнхнийхээ цахилгааныг хаалаа. - Мэдэж байна. - Түрээс, хоол, эм гээд… - Тооцсон. - Малаа зарсан мөнгөөрөө л амьдрах юм уу? Ээж над руу харлаа. - Тэтгэвэр бий. Хадгалсан юм ч бий. Би чамаас сар бүр мөнгө нэхэхгүй ээ. - Би тэгж хэлээгүй. - Харин би хэлж байна. Бид хэсэг дуугүй явлаа. Байр нь хуучны таван давхар байшингийн хоёрдугаар давхарт байв. Цэвэлмаа гуай орцны үүдэнд хүлээж байлаа. Ээжийг хараад хоёр гараас нь барьж: - Зам гайгүй юу? Ядарсан уу? - гэж асуув. Тэр надад нэрээ хэлээд, том цүнхний нэг бариулаас барих гэтэл би өөрөө авлаа. Дотор нь хоёр жижиг өрөө, гал тогоотой байр байв. Нэг өрөөнд ор, ширээ тавьжээ. Цонхны тавцан дээр хоосон цэцгийн сав байлаа. - Энэ чиний өрөө, - гэж Цэвэлмаа гуай ээжид хэлэв. - Нар өглөө сайн тусна. Ээж цүнхээ тавьчхаад цонх руу очлоо. Хөшгийг нь нэг тал руу татаж, доорх явган хүний замыг харж хэсэг зогсов. Би тэр хооронд өрөөг ажиглав. Хана нь энд тэндээ хууларсан, орны толгой хуучин, ширээний нэг буланд аяганы цагаан мөр тогтжээ. Манай гэрт ээжид бэлдсэн өрөө үүнээс тохилог байсан. - Ээж ээ, та энд байх юм уу?

Тэр эргэж харав. - Тийм. Би цүнхийг нь газарт тавилаа. - Манайд бүх юмыг бэлдчихсэн шүү дээ. Цэвэлмаа гуай гал тогоо руу орж, бид хоёрыг үлдээв. Ээж хүрмээ тайлж өлгөөд, орны ирмэг дээр суулаа. - Болормаа гомдох байх даа, - гэв. - Гомдоно. Бид бүгд хүлээж байсан. - Танайд очно оо. Ойрхон болчихлоо шүү дээ. - Би зочилж ирэхийг яриагүй. Ээж миний үгийг ойлгохгүй байгаа мэт биш, дуустал нь сонсох гэж хүлээж байв. - Болормаа ажилдаа эрт орох гэж байгаа. Та ирвэл Төгөлдөрийг цэцэрлэгээс нь аваад, Энэрэлийн хичээлийг жаахан харчихна гэж…Би өгүүлбэрээ дуусгахаас өмнө ээж нүдээ буруулав. Тэр цонхны тавцан дээрх хоосон савыг хараад: - Би тэгнэ гэж хэлсэн бил үү? - гэж асуулаа. -

Та хүүхдүүдээ саналаа гэдэг биз дээ. - Санадаг. - Тэгээд хамт байвал… - Хүү минь. Ээжийн дуу чангарсангүй. Гэхдээ би зогсов.Тэр алгаа өвдгөн дээрээ дэлгээд, үеэрээ бүдүүрсэн хуруунуудаа нэг нэгээр нь тэнийлгэлээ.- Би өглөө дөрвөн цагт босохоо болих гэж малаа зарсан. Танай хүүхдүүдийг хараад, хоолыг чинь хийж, орой болтол хүлээдэг өөр ажилд орох гэж зараагүй...ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ОК" ГЭЖ ҮЛДЭГЭЭЭД ЦААШ БҮТЭН УНШААРАЙ ✅

Address

Ulaanbaatar

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when НМ store posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category