31/07/2026
Ik schaam me er een beetje voor, maar jullie wachten ondertussen al bijna drie weken op een verslagje van de 7u van Assen. Buiten kapitein en verslaggever van ons raceteam, ben ik ook vrouw van een ADHD’tje en mama van een middelgrote koter. Tijdens de grote vakantie kruipt er wat extra tijd in het bezighouden van beide kerels.
Velen weten het ondertussen al, maar BWR SSP #15, met Bram en Nick, slaagde er voor het derde jaar op rij in om een EERSTE PLAATS TE VEROVEREN OP HET PRACHTIGE TT CIRCUIT ASSEN. DAAR ZIJN WE ONTZETTEND TROTS OP! ♡♡♡
De aanloop naar de wedstrijd was loodzwaar en gebeurde niet zonder slag of stoot, maar de wedstrijd zelf liep op wieltjes. Beter gezegd: op de aluminium Dymag Lightweight, High-Performance Moto Wheels. Pas op! Een wiel moet niet alleen rond zijn. Ik leerde dat ze ook licht, sterk, stijf en betrouwbaar moeten zijn. Ze kosten veel geld, maar wie ben ik om ‘nee’ te zeggen tegen iets dat sterk, stijf en betrouwbaar is? TOPaankoop, zo blijkt. Bram draaide zijn strakste tijd ooit op Assen met zijn 600cc’tje: een 1:49.686. Dat was alweer een seconde sneller dan zijn vorige record.
Aan iedereen die denkt: ‘Pff, wat is nu één seconde?’ Ik begrijp het. Voor jou en mij is een seconde ongeveer de tijd die we nodig hebben om eens diep te zuchten, onze neus te snuiten of de hond twee aaikes over z’n bolleke te geven. Maar vergis je niet. In de racewereld is één seconde gi-gan-tisch. In een wereld vol testosteron en haantjesgedrag wordt er gevochten om honderdsten van een seconde.
Tijdens deze wedstrijd bijvoorbeeld:
Jurgen: 1:49.668 (BWR SBK #101)
Bram: 1:49.686 (BWR SSP #15)
Dries: 1:49.689 (NN RACING)
De snelste tijd ging in dit geval naar Jurgen en dat is een hele eer. Dat deed een beetje pijn bij Bram. Daarom moest ik verplicht vermelden dat Bram met een kinderbrommer van 600cc reed en de anderen met een grote jongensraket van 1000cc.
Tijdens een wedstrijd worden die en nog veel meer getalletjes nauwkeurig in de gaten gehouden en wordt de strategie daarop afgestemd. Dat is dan weer mijn werk. Deze keer deed ik dat voor ’t eerst sinds lang niet alleen, maar samen met Lindsay. Zij bood op voorhand aan om te helpen. Je mag gerust weten dat ik op sommige momenten zeur over de druk die de sport met zich meebrengt (lees: janken in bed, zo vlak voor ’t slapengaan, net voor Bram z’n ogen wil sluiten na een lange dag), maar als ik dan hulp aangeboden krijg, vind ik het moeilijk om daar ‘ja’ op te zeggen. Iets over loslaten en vrouwenlogica.
Onze samenwerking liep alleszins supervlot. Lindsay werkt al jarenlang mee bij het Veidec Team en kent de sport door en door. Ze nam een groot deel van het werk aan de pitmuur voor haar rekening en daardoor had ik tijd om op een stoel te zitten, te lunchen en zelfs een praatje te maken met Bram. Dat was aangenaam.
Ook in de box was iedereen goed op elkaar ingespeeld. Familie Demuyler stond in voor de praktische kant. Papa Eric nam zoals altijd de transponderwissels voor zijn rekening wanneer de piloten elkaar afwisselden. Broer Kenny hield zich bezig met de wielenwissels en alles wat er verder in de box moest gebeuren. Zo moesten Bram en Nick zich met maar één ding bezighouden: rijden.
En dat was nodig, want er stond onze piloten een loodzware opdracht te wachten. Zeven uur lang gingen ze de strijd aan met teams waarvan de meerderheid op een 1000cc-motor reed en die bovendien vaak met drie of vier piloten aan de start verschenen. Bram en Nick reden stints van 45 minuten en langer, met constante tijden. Dat was geen kleine opdracht. Accelereren, remmen, bochten nemen, andere piloten voorbijsteken en ondertussen de focus geen seconde verliezen: dat vraagt wat van onze tarmacbazen. Naarmate de wedstrijd vorderde, begon elk stukje van hun lijf te verkrampen. Zo erg zelfs dat Nick na z’n voorlaatste stint niet meer zonder hulp van zijn motor raakte.
Toch heb ik geen medelijden, want spierkrampen verdwijnen na het drinken van augurkensap (gouden tip!). Maar de jongens weigeren. Laat ze dan maar een beetje afzien. Gelukkig toonde Lindsay meer medeleven dan ik. Zij stond Nick bij en stopte hem vol met eiwitdrankjes, magnesium, vocht en elektrolyten, zodat hij er telkens opnieuw tegenaan kon. Bram was een machine en toonde zich onoverwinnelijk (tot de dag erna).
Na zeven uur strijden kwam BWR SSP #15 met een comfortabele voorsprong als eerste over de meet in onze klasse, voor onze vrienden van NN Racing. Dat gevoel is onbeschrijfelijk!
Omdat ik jullie eerlijk wil meenemen in ons verhaal, moet ik er wel bij vertellen dat we deze keer werden ingedeeld in de Expertklasse. Er was geen aparte Supersportklasse (600cc). Het deelnemersveld werd op basis van de kwalificatietijden verdeeld over een Masterklasse (de héél snelle jongens) en een Expertklasse (de snelle jongens). Kwalificeren is niet bepaald onze sterkste kant, dus wij kwamen terecht bij de snelle jongens. Wij blij. Daar zitten we op onze plaats en kunnen we écht strijden voor die eerste plaats. En dat hebben we gedaan.
BWR SSP #15 werd eerste in de Expertklasse en eindigde als 18e algemeen, in een sterk deelnemersveld van 56 teams. En met sterk bedoel ik ook écht sterk. Michael van der Mark, Glenn van Straalen en Ricardo Brink stonden mee op de deelnemerslijst.
Na de wedstrijd was het tijd voor de prijsuitreiking. Kort daarvoor werden we verzameld in een lokaaltje en stonden we plots oog in oog met die grote jongens. Piloten naar wie we opkijken. Ineens mochten we een polleke geven aan iconen die we normaal op televisie zien. Het blijft een beetje gek.
Als teammanager moest ik mee op het podium. Dat vind ik leuk en vreselijk tegelijkertijd. Ik stond daar als enige meisje tussen al dat racegeweld, met de houding van een pannenkoek. Maar ik stond er. Met een team dat net gewonnen had.
Eerst kregen we een grote (spuuglelijke) beker in onze handen geduwd en daarna mochten de flessen cava open. Voor ik het goed en wel besefte, kreeg ik een do**he van cava. Plakkerig, maar ik zou het niet anders willen. Ik was zo blij. En vooral: zo trots op mijn team.
Ten slotte een dikke dankjewel aan alle supporters. En natuurlijk ook een dikke merci aan al onze sponsoren, want zonder hun steun geen Dymag Lightweight, High-Performance Moto Wheels.
www.biewheels.be • www.hotec.be • www.hydrockx.be • www.thermorob.be • www.fietsenbram.be • www.wegwespen.be • www.carrefourmarket-denbels.be • www.astschilder.be • www.e3-comfort.be • Tuinwerken Tom • www.rt-training.be • www.laserontharing-leuven.be • VDS Worx • BVH Tuinen • Apotheek Berckenbosch • www.reno-rob.be • www.bouwminten.be • www.jarski-oil.be • Argenta Dejongh-Gits • www.bike-design.com • www.cybertex.be • www.mtsverlinden.be
PS: Toen ik Bram het verslag liet nalezen, zei hij doodleuk dat hij deze keer niet op zijn Dymag-wielen reed, maar met de originele velgen. Daar gaat mijn verhaal. Ik had geen zin om mijn tekst te herschrijven. Doei!
Kim - tekst & foto's
