08/10/2026
🇹🇭 Day 5 - New bikes, GOATs & waar Triumphs geboren worden 🏍️
Deze morgen werden we opnieuw de volledige voormiddag verwacht in PEACH. Deze keer geen lange presentaties, maar misschien nog leuker: de nieuwe motoren eindelijk van héél dichtbij bekijken, erop zitten en zien hoe alle nieuwe technologie precies werkt. Over een aantal dingen moet ik voorlopig nog irritant mysterieus doen op sociale media, maar wat ondertussen zichtbaar is op de motoren en publiek geweten is, kan ik uiteraard wel delen. 😏
Te beginnen met de Bonneville T40. En ik moet zeggen: wat een geslaagd ding. Toen ik ze vanop afstand zag staan dacht ik oprecht even dat ze bewust een T120 Black naast de andere modellen hadden gezet. Nope… T40 Black. Ondanks de 398cc eencilinder ziet dit er echt uit als een volwaardige Bonneville. De typische tank, het zadel, de spatborden, de wielen en zelfs de klassieke peashooter-uitlaat: onmiskenbaar Bonnie DNA. ☝️
Technologisch is dit trouwens allesbehalve een “budget-Bonneville”. De 398cc eencilinder levert 32 pk en 36 Nm, is volledig A2-conform en krijgt ride-by-wire, zes versnellingen, slip & assist clutch en maar liefst vijf rijmodi, waarvan twee zelf configureerbaar. Daarbovenop krijg je cornering ABS en tractiecontrole, cruisecontrol, volledige LED-verlichting, USB-C en een rond 4 inch TFT-kleurenscherm. Dat scherm kan zelfs in een soort Heritage Mode gezet worden zodat het eruitziet als een klassieke analoge teller. En jawel, volledige kaartnavigatie hoort er ook bij. Met een zithoogte van 790 mm, optioneel 770 mm, een tank van 14,5 liter en onderhoud om de 16.000 km lijkt Triumph hier behoorlijk veel motor in een 400cc verpakking gestoken te hebben. Mooi ding!
Dan mijn persoonlijke zwakke plek: de Street Triple 798 RS. 🤤 Extra vermogen, minder gewicht en een chassis dat nog dichter tegen het Moto2-verhaal aanschurkt. Het frame en de achterbrug werden aangepakt, het uitlaatdesign verandert en het klassieke achterlicht verdwijnt. De multifunctionele pinkers nemen die taak voortaan over. Ook de bediening en het display zijn compleet vernieuwd met een pak modernere technologie. Zelfs de monoseat cover ziet er agressiever uit.
En voor de circuitmensen wordt het nóg interessanter. Er komt een stevige accessoirelijst met onder andere een Akrapovič-uitlaatsysteem en verstelbare voetsteunen. Kortom: ze hebben de Street Triple RS niet braver proberen maken. Integendeel. Daar hebben we de Trident 800 nu voor. 😏
Ook de nieuwe Tiger 900 GT Pro en Rally Pro mochten we eindelijk eens goed bekijken. Meer vermogen, vernieuwde koplampen, nieuwe displaytechnologie en een aangepast uitlaatdesign. Die uitlaat zit voortaan l***r, waardoor de zijkoffers dichter tegen de motor gemonteerd kunnen worden en de totale breedte beperkt blijft. Slim detail. De Rally Pro behoudt uiteraard zijn 21 inch voorwiel.
Maar mijn favoriete nerd-detail zit letterlijk in de tank. Er is een gekoeld compartiment voorzien waar je smartphone in kan, inclusief USB-C aansluiting om hem tijdens het rijden op te laden. Geen smartphone meer die na drie uur navigeren ongeveer dezelfde temperatuur heeft als een gourmetstel. 😂 Ook hier verdwijnt het aparte achterlicht en nemen multifunctionele pinkers die functie over.
Bij de Tiger 1200-familie is misschien de opvallendste verandering dat voortaan zowel de GT als de Rally-uitvoeringen een 19 inch voorwiel krijgen. De Rally uiteraard op spaakwielen, de GT op gietwielen. Daarnaast kunnen de nieuwe 1200’s elektronisch verlaagd worden, waardoor ze een pak toegankelijker worden voor rijders die bij de huidige versie aan het verkeerslicht soms een kleine balletvoorstelling moeten uitvoeren. 😅 Ook zij krijgen dat handige smartphonecompartiment in de tank, nieuwe technologie, multifunctionele pinkers en aangepaste ergonomie. En de nieuwe kleurstellingen? Ze mogen er absoluut zijn.
Wie dus meer details wil horen, is vanaf 13 oktober meer dan welkom in de showroom. Ik kan dan minstens even enthousiast met mijn handen staan zwaaien terwijl ik uitleg waarom ik hier als een klein kind rondliep. 🤩
Toen iedereen stilaan richting uitgang begon te wandelen, bleef ik nog wat rondhangen. En plots zat daar gewoon…
Ricky Carmichael.
Naast Aaron Plessinger.
Mijn innerlijke twaalfjarige nam op dat moment volledig het stuur over. 😂 Ik ging er uiteraard meteen naartoe. Ze wilden allebei absoluut een foto met mij trekken, dus bon… ik heb mij dan maar opgeofferd. Het kan natuurlijk ook omgekeerd geweest zijn, maar details.
Ik kreeg van allebei een gesigneerde poster en voelde me oprecht als een kleuter die net het grootste pak onder de kerstboom mocht openmaken. Ricky is trouwens niet alleen “The GOAT” op de crossmotor, maar ook gewoon een ongelooflijk toegankelijke, vriendelijke kerel. Hij herkende me blijkbaar zelfs van eerder en zei plots:
“Dude, I saw you before and I really like your haircut!”
Kijk.
Als Ricky Carmichael zegt dat uw kapsel goed zit, dan is dat vanaf nu gewoon objectief bewezen. 🤷♂️😂
Daarna stapten we allemaal de bus op richting de Triumph-fabrieken in Chonburi. En ja hoor, Ricky en Aaron reden gewoon gezellig met ons mee in dezelfde bus. Alsof dat de normaalste zaak ter wereld was.
Na ongeveer een uur kwamen we aan op de gigantische Triumph-site. Bij aankomst kregen we een flesje water met de nieuwe slogan en een gids toegewezen. Voor we de productie binnen mochten, moesten alle camera’s van onze smartphones voor én achter afgeplakt worden. Geen stiekeme spionagefoto’s dus. 👀
Zelf heb ik een aantal jaren in fabrieken gewerkt, dus een productieomgeving is mij niet vreemd. Toch ben ik telkens opnieuw onder de indruk wanneer ik een Triumph-fabriek binnenstap. De schaal, de organisatie en vooral de graad van hygiëne en netheid zijn indrukwekkend.
We zagen bijvoorbeeld een dame met een bijzonder vaste hand de goudkleurige pinstriping op een Modern Classic-tank aanbrengen. Gewoon met de hand. Wat verder werden carrosseriedelen minutieus gecontroleerd en meermaals stofvrij gemaakt voor ze naar de lakafdeling gingen. Ik heb zelf twee jaar in een fabriek gewerkt waar chips geproduceerd werden, dus ik weet hoe streng hygiënenormen in de voedingsindustrie normaal zijn, zeker in Europa. En toch had ik hier oprecht het gevoel dat ze bij Triumph nog een stap verder gingen. Alles is er klinisch proper, georganiseerd en gecontroleerd. 😅
Ik had vooraf niet verwacht dat ik ooit een motorfabriek zou binnenwandelen en denken: “Verdorie, hier zou ik bijna van de vloer durven eten.” Maar bon… laat ons dat toch maar niet testen. 🤭
Daarna kwamen we aan de assemblagelijn. Voor wie zich daar weinig bij kan voorstellen: aan het begin heb je eigenlijk weinig meer dan een chassis. Vervolgens schuift de motor stap voor stap door een lange productielijn waar iedere medewerker een welbepaalde taak uitvoert.
De ene monteert bijvoorbeeld de pinkers van een Trident. Die motor schuift daarna door terwijl diezelfde medewerker alweer een ander model voor zich krijgt. Iedere werkpost heeft een computerscherm waarop exact staat welke motor eraan komt, welk onderdeel gemonteerd moet worden, waar het zit, welk gereedschap nodig is en met hoeveel Nm het moet worden vastgezet.
En daar stopt de controle nog lang niet. Vrijwel al het gebruikte gereedschap is elektronisch gekoppeld aan het systeem en via wifi verbonden. Stel dat een medewerker de verkeerde dop op zijn sleutel zet, dan krijgt die sleutel simpelweg geen toestemming om te werken. Geen stroom, geen bout vastdraaien, niks. Pas wanneer de juiste dop gemonteerd is, krijgt het gereedschap via wifi het groene licht.
Daarna controleert diezelfde sleutel ook nog eens of de bout of moer effectief met het juiste aantal Nm werd vastgezet. Pas wanneer de ingestelde waarde correct bereikt is, geeft het systeem een OK-signaal en kan de volgende stap gebeuren. 😳
Met andere woorden: iemand kan niet zomaar per ongeluk een verkeerde dop gebruiken, een bout vergeten of iets “ongeveer vast genoeg” zetten. Het hele proces controleert zichzelf voortdurend mee. Het is daardoor zo goed als onmogelijk dat een onderdeel per ongeluk niet gemonteerd wordt of verkeerd vastgezet de productielijn verlaat.
Vrij vertaald: “Dat boutje voelde wel ongeveer vast genoeg” bestaat hier gewoon niet. ☝️😅
Zo groeit een kaal chassis stap voor stap uit tot een complete motorfiets. Tegen het einde van de lijn rolt er letterlijk een rijklare Triumph uit.
Bij een afgewerkte Daytona 660 vond ik het uiteraard noodzakelijk om even een uiterst discrete en professionele pose aan te nemen. Voor kwaliteitscontrole uiteraard. 🧐
Daarna gaat iedere motor nog door een hele reeks controles. Vermogen en remmen worden getest op een rolling road, systemen worden gecontroleerd en wanneer er een quickshifter gemonteerd is wordt die eveneens getest en afgesteld. Pas daarna gaat de motor op een speciale pallet, wordt hij zorgvuldig vastgezet, ingepakt en klaargemaakt voor transport.
En ergens daarna staat hij plots bij ons in Triumph Wevelgem in de showroom.
Best gek wanneer je het hele traject eens letterlijk van chassis tot transportkist hebt zien gebeuren.
Bij het verlaten van de fabriek moest ik uiteraard nog even poseren met de vriendelijke hostessen. Mijn bijdrage aan de productie voor vandaag zat erop. 😌 Daarna opnieuw de bus in richting Pattaya om ons klaar te maken voor het laatste gezamenlijke diner met alle Triumph-dealers van over de hele wereld.
Wat een ervaring is dit geweest.
Als dealer was het interessant.
Als motorrijder fantastisch.
Maar als pure Triumph-fan was dit gewoon buitencategorie. 🇬🇧❤️
Nieuwe motoren als eerste zien, met ingenieurs en productmensen kunnen praten, Ricky Carmichael en Aaron Plessinger ontmoeten, de fabriek bezoeken en dit allemaal samen beleven met collega’s van over de hele wereld…
By far de leukste dealermeeting en één van de leukste reizen die ik ooit heb mogen meemaken.
Ik blijf zelf nog enkele dagen in Thailand, maar dit is waarschijnlijk mijn laatste uitgebreide verslag van deze reis.
Vanavond hebben we namelijk met enkele collega’s opnieuw het bijzonder volwassen plan opgevat om “nog even iets te gaan drinken” in Pattaya.
Gezien de ervaringen van de voorbije dagen bestaat er dus een reële kans dat deze reis eindigt zoals The Hangover.
Mocht dat gebeuren, zet ik morgen misschien nog wel een kort filmpje op mijn verhaal.
Uiteraard uitsluitend met de minst erge foto’s. 🤭😂
