05/10/2025
⛔LIMANG TAON KAMING MAGKASAMA NG LALAKING MAHAL NA MAHAL KO, PERO SA HULI, AKO LANG PALANG NAGMAMAHAL.⛔
Ako si Mia, 26 years old. Bunso sa tatlong magkakapatid. Sa aming magkakaibigan, ako pa ang pinaka seryoso pagdating sa relasyon. Kumbaga, lahat ibinuhos ko — oras, pagod, tiwala, puso. Lahat-lahat, sa kaniya lang.
Nakilala ko si Aaron sa isang coffee shop malapit sa pinapasukan ko. Barista siya noon at ako naman ay nag-o-OJT sa accounting firm. Hindi ko rin akalaing magkakagusto siya sa akin kasi ang daming babaeng nakapaligid sa kaniya. Pero siya mismo ang unang lumapit. Siya ang unang nagpakita ng effort.
Unang chat pa lang niya sa akin sa Messenger, iba na agad ang kilig ko. Mabait, maalalahanin, parang alam niya lahat ng gusto kong marinig. Hanggang sa masanay na akong nandiyan siya araw-araw. Naging kami kahit wala pa akong gaanong kilala tungkol sa kanya.
Noong una, sobrang saya. Lahat ng pangarap ko, pinaplano namin. Kasal, bahay, anak. Lahat. Pero habang tumatagal, napapansin ko na unti-unti siyang nagbabago. Mas madalas na siyang busy. Mas madalas siyang hindi sumasagot. Mas madalas akong nag-iisa.
Sinubukan ko lahat para ayusin. Sinubukan kong intindihin. Sinubukan kong magmahal pa rin kahit masakit na. Pero dumating yung araw na hindi ko na kayang magbulag-bulagan. May nahuli akong mga screenshot. May nabasa akong mga message. Lahat ng kinatatakutan ko, totoo pala.
Sa loob ng limang taon, ako pala ang panakip-butas. Ako pala ang “safe place” niya habang may iba pala siyang pinapahalagahan sa likod ko.
Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung paano ko pinilit mahalin ang isang taong hindi marunong magpahalaga. Ang sakit pala ng masaktan sa taong siya mismo ang nagturo sa ’yo kung paano magmahal.
