Cool Crips

06/09/2026

Σεπτέμβρης. Στην τηλεόραση παίζουν διαφημίσεις για σακίδια, φροντιστήρια και κολλέγια. Η ζέστη ακόμα καλοκαιρινή. Κι εσύ σκρολάρεις ασταμάτητα, μη μπορώντας να αποδεχτείς ότι οι διακοπές τελείωσαν.

Και πέφτεις στην είδηση για την ολοκλήρωση των εργασιών ενός νέου ειδικού σχολείου στη Γλυφάδα.

(Αναστεναγμός.)

«Δεν υπάρχουν μαθητές δύο ταχυτήτων», λέει ο Δήμος Γλυφάδας.

1000% μαζί σου, δήμαρχε, αλλά έχουμε να κάνουμε μια λίγο άβολη ερώτηση.

Γιατί επενδύουμε εκατομμύρια για να φτιάξουμε ένα υπερσύγχρονο σχολείο αποκλειστικά για ανάπηρα παιδιά (αν ισχύει κάτι άλλο, παρακαλούμε διαψεύστε μας), με πισίνα, αμφιθέατρο και σύγχρονες υποδομές, ενώ τα σχολεία στα οποία υποτίθεται ότι μπορούν να φοιτήσουν όλα τα παιδιά παραμένουν σε μεγάλο βαθμό απροσπέλαστα και ανεπαρκώς υποστηριζόμενα;

Και γιατί ακόμα η συζήτηση κινείται γύρω από την ειδική εκπαίδευση ή αγωγή και μιλάμε ελάχιστα για σχολεία για όλα τα παιδιά;

Εμείς από μεριάς μας τολμούμε να πούμε ότι εδώ υπάρχει ένας φαύλος κύκλος.

Δεν επενδύουμε αρκετά στην ενταξιακή εκπαίδευση. Τα τυπικά σχολεία παραμένουν απροσπέλαστα, οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν την υποστήριξη που χρειάζονται και οι προσαρμογές και τα κατάλληλα εκπαιδευτικά εργαλεία δεν είναι δεδομένα.

Και μετά ακούμε το επιχείρημα:

«Τα ανάπηρα παιδιά δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο τυπικό σχολείο. Άρα χρειάζονται ειδικό σχολείο.»

Κάθε μεγάλο λάθος οπως αυτό κρύβει λίγο σωστό μέσα του.
Τι συμβαίνει;

↪️ Φτιάχνουμε ενα σχολείο με εμπόδια.
↩️ Φτιάχνουμε ενα άλλο σχολείο για τα εμποδιζόμενα παιδιά
↪️ Προσπαθούμε να εντάξουμε τα εμποδιζόμενα παιδιά στο πρώτο σχολείο με το να υπερβούν τα εμπόδια. Δεν λειτουργεί
🔄 Λέμε «δεν λειτουργεί η ενιαία εκπαίδευση, το παιδὶ χρειάζεται ειδικό»

😤

Συμπερίληψη δεν είναι να πάρεις ένα ανάπηρο παιδί και να το βάλεις μέσα σε ένα σχολείο που έχει σχεδιαστεί για όλους τους άλλους. Είναι να αλλάξεις το φάκινγκ σχολείο.
Να σπάσεις αυτόν τον κύκλο κι όταν σου πουν «δεν υπάρχουν λεφτά» να γελάσεις και να δείξεις ότι οι πόροι πηγαίνουν αλλού κι όχι εκεί που τα παιδιά θα πρέπει να διαχωρίζονται με το καλημέρα.

Καλή σχολική χρονιά 🪁

05/09/2026

Σήμερα, 5 Σεπτεμβρίου 2026, ο Θοδωρής Ζαβραδινός-Καραμπαμπάς θα γιόρταζε τα 20ά γενέθλιά του.

Την ίδια ακριβώς ημερομηνία, πριν από τρία χρόνια, ο 36χρονος ανάπηρος Αντώνης Καργιώτης δολοφονήθηκε στο λιμάνι του Πειραιά, όταν μέλη του πληρώματος του Blue Horizon τον πέταξαν βίαια από τον καταπέλτη του πλοίου και τον εγκατέλειψαν στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να ανασυρθεί νεκρός μία ώρα μετά.

Δεν πιστεύουμε στις μεταφυσικές συμπτώσεις.
Πιστεύουμε, όμως, στην πολιτική σημασία της μνήμης και η σημερινή ημερομηνία μάς αναγκάζει να επισημάνουμε κάτι που η κοινωνία εξακολουθεί να αποφεύγει.

Δύο μισαναπηρικά εγκλήματα, δύο διαφορετικές περιπτώσεις στις οποίες η αναπηρική κοινωνική θέση επιχειρήθηκε να εξαφανιστεί από την αφήγηση του εγκλήματος.

Για τον Θοδωρή, σήμερα επιλέγουμε να μιλήσουμε μέσα από τη φωτογραφία του που δημοσιοποιήσαμε αρχικά.

Τη φωτογραφία που τραβήχτηκε στα 16α γενέθλιά του, όταν η μητέρα του, τού έκανε δώρο ένα κινητό τηλέφωνο και εκείνος αποτυπώθηκε χαρούμενος.

Αυτή τη φωτογραφία επιλέξαμε συνειδητά να τοποθετήσουμε πρώτα κατά την παρέμβασή μας στο Δημαρχείο Άργους–Μυκηνών και αμέσως μετά στο σημείο όπου ο συνανάπηρός μας πυροβολήθηκε πισώπλατα από αστυνομικούς, πριν την αφήσουμε να ταξιδέψει σε δρόμους και πλατείες ολόκληρης της χώρας, διεκδικώντας ξανά την παρουσία του Θοδωρή στον δημόσιο χώρο και στη συλλογική μνήμη.

Δεν την επιλέξαμε για να προκαλέσουμε φτηνή συγκίνηση ούτε για να ρομαντικοποιήσουμε την εικόνα του νεκρού συνανάπηρού μας.
Την επιλέξαμε ακριβώς επειδή δεν θέλαμε η δημόσια εικόνα του Θοδωρή να καθοριστεί από τις αστυνομικές σφαίρες, από το «ποσοστό αναπηρίας», από την ιατρική διάγνωση, από τα κατασκευασμένα αφηγήματα μετά τη δολοφονία του ή από το κρεσέντο μισαναπηρικού και ευγονικού λόγου που ακολούθησε.

Και όμως, ακόμη και αυτή η φωτογραφία χλευάστηκε από ακροδεξιά τρολ του διαδικτύου. Ρωτούσαν γιατί απεικονίζαμε τον Θοδωρή πιτσιρικά, γιατί επιλέξαμε αυτή την εικόνα.

Η κοινωνία του ακροδεξιού θεάματος θορυβήθηκε, διότι το χαμόγελο του Θοδωρή δεν ταίριαζε με την κατασκευή του εγκληματία που επιθυμούσαν.

Η μισαναπηρική επιτήρηση δεν σταμάτησε ούτε μετά τους 29 πυροβολισμούς που ρίχτηκαν εκείνο το βράδυ. Συνεχίστηκε πάνω στην εικόνα, στην ιστορία και στη μνήμη του.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με τον Αντώνη.
Μετά τη δολοφονία του, η δημόσια συζήτηση στράφηκε επίμονα στη «νομιζόμενη ιδιότητα», ενώ η φράση «ένας μαλάκας παλαβός», που ακούστηκε στο ηχητικό των δραστών, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.

Η ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ επέμεινε από την πρώτη στιγμή ότι το αναπηρικό στάτους του Αντώνη δεν αποτελούσε μια δευτερεύουσα πληροφορία, αλλά κρίσιμο στοιχείο για την κατανόηση της βίας που ασκήθηκε πάνω του, γι’ αυτό και αξιώσαμε επίσημα την αναγνώριση του μισαναπηρικού κινήτρου. Το δικαστήριο τελικά δεν το αναγνώρισε.

Ο Θοδωρής και ο Αντώνης αποτελούν δύο σοβαρές υποθέσεις μισαναπηρικής δολοφονικής βίας, στις οποίες τα θύματα έγιναν αντικείμενα επιτήρησης και απαξίωσης, ενώ μετά τον θάνατό τους επιχειρήθηκε η αορατοποίηση του αναπηρικού τους στάτους από τη δημόσια αφήγηση ή, ακόμη χειρότερα, η μετατροπή του σε έμμεση δικαιολόγηση όσων συνέβησαν.

Και αυτή η διαπίστωση δεν είναι καθόλου συμπτωματική.

Γι’ αυτό επιμένουμε ότι ο Θοδωρής ήταν αυτιστικός, ότι ήταν ανάπηρος και ως τέτοιον τον δολοφόνησαν.

Όχι επειδή η «αναπηρία» κάνει τη δολοφονία του περισσότερο τραγική, αλλά επειδή η αναπηρική κοινωνική του θέση είναι αναγκαία για να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την ασύμμετρη αστυνομική βία.

Και γι’ αυτό επιμένουμε ότι ο Αντώνης Καργιώτης ήταν ανάπηρος, επειδή ως θύμα υπέστη διακριτική μεταχείριση λόγω της βλάβης του και επελέγη ως θύμα ακριβώς εξαιτίας αυτής, ενώ η εγκατάλειψή του στη θάλασσα τον καταδίκασε σε βέβαιο θάνατο, καθώς οι δράστες αντιμετώπισαν τη ζωή του ως ανάξια προστασίας και πίστευαν ότι θα μπορούσαν να αποφύγουν οποιαδήποτε αναφορά στις αρχές και λογοδοσία.

Σήμερα ο Θοδωρής θα γινόταν 20 χρονών και συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη δολοφονία του Αντώνη.

Δύο πρόσωπα που αρνούμαστε να παραδώσουμε στη λήθη, δύο χαμένες ζωές που αρνούμαστε να αποσυνδέσουμε από τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μέσα στις οποίες δολοφονήθηκαν.

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΜΙΣΑΝΑΠΗΡΙΣΜΟ

ΤΟ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟ ΣΤΑΤΟΥΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ.

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ
Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

03/09/2026

📣 ΟΙ ΔΡΟΣΕΡΟΙ ΣΑΚΑΤΗΔΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΔΩΡΟ ΜΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΦΥΛΟ ΤΟΥ !!1!1!!

Αχ, συγγνώμη για την ειρωνεία, αλλά μόνο έτσι μπορώ να αντιμετωπίσω την φάση του Άρη του Πορτοσάλτε…

Από πού να το πρωτοπιάσω ρε γαμώτι…

1) Από την τρανσφοβία;
2) Από την ψυχιατρικοποίηση της ταυτότητας φύλου;
3) Ή από την απίστευτη ευκολία με την οποία ένας ..δημοσιογράφος μιλάει ως αυθεντία για ένα επιστημονικό ζήτημα, και παρουσιάζει μια τόσο απόλυτη και αντιεπιστημονική θέση ως αυτονόητη αλήθεια;

Σίγουρα δεν είμαστε εμείς η καλύτερη σελίδα να σας πει ότι η επιστήμη δεν περιγράφει το φύλο, τόσο το βιολογικό όσο και το κοινωνικό, σαν έναν τόσο απλό διακόπτη δύο κουμπιών. Θα βρείτε αρκετή πληροφορία και βιβλιογραφία εκεί έξω…

Ίσως, εμάς μας τριγκάρει και λίγο το πώς η συζήτηση για το φύλο συναντά τη συζήτηση για την αναπηρία.

Γιατί και στην αναπηρία έχουμε μάθει να βλέπουμε την βλάβη, δηλαδή οτιδήποτε αποκλίνει από το υποτιθέμενο κανονικό σώμα ή μυαλό, ως «πρόβλημα».
Μην τα ξαναλέμε (θα τα ξαναπούμε): Το σώμα με κάποια διάγνωση γίνεται «ελάττωμα», η αλλιώτικη λειτουργία γίνεται «ανικανότητα» και ο άνθρωπος καλείται να διορθώσει ή να θεραπεύσει τον εαυτό του για να πλησιάσει την κανονικότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ιατρικοποίηση της αναπηρίας και η παθολογικοποίηση της διαφορετικότητας από το πρότυπο έχουν τόσο μακρά ιστορία. Ιστορία στιγματισμού, αποκλεισμού και τέλος διόρθωσης ή εξαΰλωσης σε κάποιες περιπτώσεις. Και φυσικά το αντίστοιχο μοτίβο βλέπουμε και εδώ.
Ο Πορτοσάλτε μιλάει ουσιαστικά για «κανονικό» φύλο, «κανονικό» σώμα, «κανονικό» τρόπο ύπαρξης. Και έτσι όταν κάποιος βρίσκεται έξω από αυτό, αντί να αναρωτηθούμε γιατί τόσο πολύ μας ενοχλεί η απόκλιση, ψάχνουμε τι «πρόβλημα» έχει ο άνθρωπος.

Α ρε Άρη, αν το έκανες για το κλάουτ, σου δίνουμε ρισπέκτ μπρο. Κανονικό. Μέχρι και μείς ασχοληθήκαμε μαζί σου χοχο (πλακίτσα)

01/09/2026

📣 ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

Τώρα που έχουμε την προσοχή σας θελουμε την βοήθεια σας για ένα προτζεκτάκι που τρέχουμε 🖤

Το POLITICS4ALL είναι ένα Erasmus+ project σε Ελλάδα, Κύπρο, Βουλγαρία και Ιταλία για την πολιτική ενδυνάμωση και συμμετοχή των νέων ανάπηρων ατόμων, με στόχο να τους δώσει τη γνώση, τα εργαλεία και την αυτοπεποίθηση να κατανοούν την πολιτική, να εκφράζουν τη φωνή τους και να συμμετέχουν ενεργά στη δημοκρατική ζωή.

Έχουμε ετοιμάσει το πρώτο draft του εκπαιδευτικού υλικού και τώρα ήρθε η ώρα να το δοκιμάσουμε στην πράξη μαζί σας 🫣

📅 12 Σεπτεμβρίου | 11:00–14:00
📍 Cool Crips Offices, Αγίου Δημητρίου 30, Άγιος Δημήτριος 17341
🚪 Η είσοδος είναι από την οδό Αντιόπης.
🚇 Κοντινότερο μετρό: Σταθμός Δάφνης.

Θα δοκιμάσουμε δραστηριότητες, θα συζητήσουμε και θα μας πείτε τι λειτουργεί, τι όχι και τι χρειάζεται αλλαγή. Η γνώμη σας θα μας βοηθήσει να βελτιώσουμε το υλικό πριν την τελική του μορφή.

🎟️ Δωρεάν συμμετοχή | Περιορισμένες θέσεις

👉 Θέλεις να συμμετέχεις; Συμπλήρωσε τη φόρμα που θα βρεις στα σχόλια.

Τα λέμε εκεί! 💜

30/08/2026

Καλή σεζόν να έχουμε!

23/08/2026

Καλοκαίρι στιγμή, αμαξίδιο εντίσιον

(Το δικαίωμα στην καγκουριά είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο)

Περιγραφή βίντεο:
Σύντομη λήψη από αυτοκινητόδρομο, ένα όχημα έχει κολλήσει μεταξύ μιας ανηφόρας και μιας γέφυρας σε σημείο που δεν υπάρχει δρόμος και δεν θα μπορούσε να πάει κάπως το όχημα, γύρω του στέκονται διάφοροι άνθρωποι με διακριτικά γιλέκα. Εχει προστεθεί κείμενο: «ΜΠΡΟ ΣΟΥ ΛΕΩ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΑ ΤΟ ΑΜΑΞΙΔΙΟ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ»

09/08/2026

Δεν θα κρυφτούμε… Το πρόβατο περνάει μια δύσκολη φασούλα τελευταία και βγαίνει με νευράκια από το μαντρί. 🙃 Και ενώ συνήθως τα αμάξια και τα αγαπημένα δίποδα (no ableism intended) που τα οδηγούνε ήταν οι πρώτοι υποψήφιοι για ευχούλα και μελέτη εορτολογίου, τελευταία το προβατάκι έχει έναν νέο «εχθρό».

ΤΑ ΜΠΙΙΙΠ ΜΠΙΙΙΙΠ ΜΠΙΙΙΙΠ ΚΩΛΟΠΑΤΙΝΙΑ. 🫠

Δεν φωνάζουμε (με φωνή Άντζελας Δημητρίου). Ανάσα…

Ας είμαστε ειλικρινείς. Το πρόβλημα δεν είναι τα πατίνια. Το πρόβλημα είναι ότι προσπαθούμε να βάλουμε ένα νέο μέσο μετακίνησης σε πόλεις που δεν έχουν σχεδιαστεί γι’ αυτό.

Κι αυτό είναι κρίμα, ρε γαμώτο. Γιατί τα ηλεκτρικά πατίνια, τα ποδήλατα και γενικά οι εναλλακτικοί τρόποι μετακίνησης μπορούν να αποτελέσουν πολύ σημαντικά εργαλεία για μια πιο βιώσιμη κινητικότητα. Μια κινητικότητα που δεν σημαίνει μόνο λιγότερους ρύπους, αλλά και πόλεις στις οποίες διαφορετικοί άνθρωποι και διαφορετικά μέσα μεταφοράς μπορούν να συνυπάρχουν με ασφάλεια και σεβασμό.

Σαν φυλλάδιο προώθησης έργου ΕΣΠΑ ακούστηκα τώρα…

Ένιγουεϊ…

Δεν προωθείς τη βιώσιμη κινητικότητα απλά αφήνοντας 2-3 εταιρείες να νοικιάζουν πατίνια. Χρειάζονται και υποδομές. Ποδηλατόδρομοι, χώροι στάθμευσης, κανόνες. Ένας σχεδιασμός που να προβλέπει πού θα κινείται και πού θα αφήνεται κάθε μέσο.

Όταν όμως τίποτα από αυτά δεν υπάρχει, το αποτέλεσμα είναι να πετάγονται πατίνια πάνω στα πεζοδρόμια, να κλείνουν ράμπες και οδεύσεις τυφλών και να μετατρέπεται το μοναδικό ασφαλές κομμάτι του δρόμου (εντάξει, όχι και τόσο ασφαλές…) για πολλούς ανθρώπους σε ακόμη ένα εμπόδιο.

Και τελικά αυτό δεν κάνει κακό μόνο στα ανάπηρα άτομα. Κάνει κακό και στην ίδια την ιδέα της βιώσιμης κινητικότητας. Γιατί ο κόσμος δεν θυμώνει με την έλλειψη σχεδιασμού. Θυμώνει με το πατίνι που βρήκε μπροστά του.

Η βιώσιμη κινητικότητα δεν είναι να γεμίσουμε τις πόλεις με καινούργια μέσα μεταφοράς. Είναι να σχεδιάσουμε πόλεις όπου όλοι, όλες και όλα μπορούμε να μετακινούμαστε με ασφάλεια, ανεξάρτητα από το αν περπατάμε, χρησιμοποιούμε αμαξίδιο, ποδήλατο, πατίνι ή αυτοκίνητο.

Γιατί μια πόλη δεν είναι πραγματικά βιώσιμη αν δεν είναι και προσβάσιμη.

08/08/2026

05/08/2026

ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΓΟΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Το πρόσωπο του Θοδωρή στον δημόσιο χώρο

Όταν, το Σάββατο 25 Ιουλίου, καλέσαμε το αναπηρικό κίνημα, συλλογικότητες και άτομα να γεμίσουμε, την ίδια ώρα με το συλλαλητήριο στο Άργος, τις πλατείες και τους δρόμους όλης της χώρας με αφίσες του Θοδωρή, επιδίωξή μας ήταν να αντιτάξουμε στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία, στη συστηματική απανθρωποποίηση των θυμάτων της και στη σιωπή που συνήθως ακολουθεί, τη δημόσια παρουσία και τη συλλογική μνήμη.

Η φωτογραφία του συνανάπηρού μας δημοσιοποιήθηκε με τη σύμφωνη γνώμη της μητέρας του, όχι για να μετατραπεί ο Θοδωρής σε αντικείμενο οίκτου ή σε ένα εύπεπτο σύμβολο συγκίνησης, αλλά για να αποκτήσει ορατότητα το πρόσωπο πάνω στο οποίο κλιμακώθηκε η μισαναπηρική βία και του οποίου τη δολοφονία ακολούθησε ένα κρεσέντο ακροδεξιάς ρητορικής, μισαναπηρικού και ευγονικού λόγου.

Ακριβώς γι’ αυτό, τοποθετήσαμε αρχικά την αφίσα του κατά την παρέμβασή μας στο Δημαρχείο Άργους–Μυκηνών και αμέσως μετά στο σημείο όπου ο 20χρονος συνανάπηρός μας πυροβολήθηκε πισώπλατα από ένοπλους υπαλλήλους του αστικού κράτους.

Επιδίωξή μας ήταν να απαντήσουμε στη διάχυτη αντίληψη ότι για τη βία, την περιθωριοποίηση, τη φτώχεια, την επιτήρηση, ακόμη και τη δολοφονία των αναπήρων, φταίνε τα σώματα, τα μυαλά και οι βλάβες μας.
Αυτή η ιδεολογία αφήνει στο απυρόβλητο τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η κοινωνία ώστε να απαξιώνει τα ανάπηρα άτομα, ενώ ταυτόχρονα νομιμοποιεί τους πυροβολισμούς στα σώματά μας.

Άλλωστε, όλοι οι δολοφονημένοι του κράτους χάνουν πρώτα το ανθρώπινο στάτους τους, ώστε να δικαιολογηθεί ο θάνατός τους.
Ο Θοδωρής, όμως, απανθρωποποιήθηκε στη βάση της αναπηρικής κοινωνικής του θέσης, επειδή ζούσε ως αυτιστικός μέσα σε αυτήν την κοινωνία. Η μισαναπηρική απαξίωσή του ήταν συνεχής πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον θάνατό του. Ο Θοδωρής ήταν ανάπηρος και ως τέτοιον τον δολοφόνησαν. Τελεία και παύλα.

Στη ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ έφτασαν φωτογραφίες της αφίσας του Θοδωρή από το Άργος, τα Εξάρχεια, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη, τα Ιωάννινα, τη Βόνιτσα, την Κέρκυρα και από πολλές ακόμη γωνιές της Ελλάδας, αποδεικνύοντας ότι απέναντι στη βαρβαρότητα, την αστυνομική αυθαιρεσία και την επιβεβλημένη λήθη μπορεί να υψωθεί ένα πανελλαδικό νήμα μνήμης, συνυπευθυνότητας και αντίστασης.

Σας ευχαριστούμε ολόψυχα, γιατί κάθε αφίσα που τοποθετήθηκε σε έναν δρόμο, μια πλατεία ή μια γειτονιά επέστρεψε ένα κομμάτι της παρουσίας του Θοδωρή στον δημόσιο χώρο και δήλωσε καθαρά ότι τα θύματα της αστυνομικής βίας δεν θα παραδίδονται στη λήθη και ότι οι ζωές των αναπήρων δεν θα αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμες.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΖΑΒΡΑΔΙΝΟΣ-ΚΑΡΑΜΠΑΜΠΑΣ
20 ΧΡΟΝΩΝ, ΑΝΑΠΗΡΟΣ
ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΜΙΣΑΝΑΠΗΡΙΣΜΟ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ
Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

#Άργος #οΜισαναπηρισμόςΣΚΟΤΩΝΕΙ
#ΘοδωρήςΖαβραδινόςΚαραμπαμπάς
#ΜηδενικήΑνοχήΣτονΜισαναπηρισμό