Cool Crips

03/11/2026

ΜΚΟ = …

Αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα, μάλλον κάτι για κομπίνα θα σου πει, συν κάτι ρατσιστικό για τους «λαθροεισβολείς». Και τσουπ, σου σκάει σκάνδαλο με αναπηροκαρκινοΜΚΟ που φέρεται να έτρωγε τα λεφτά σε οβεράκια στη Γ’ Εθνική και τρέχεις να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα και να εξηγήσεις ότι οι υπόλοιποι δεν είμαστε Ντάμπο το ελεφαντάκι.

Anyway, περισσότερα για την είδηση θα βρείτε σε όλα τα σάιτ, γιατί εδώ θα αναλύσουμε κάτι άλλο. Συγκεκριμένα, το φιλανθρωπικό μοντέλο της αναπηρίας και τον τρόπο με τον οποίο η εικόνα των ανάπηρων ανθρώπων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προκαλέσει συγκίνηση, οίκτο και τελικά να συγκεντρώσει χρήματα.

Παρένθεση: Το φιλανθρωπικό μοντέλο αποτελεί κλαδάκι του ιατρικού μοντέλου. Αντιμετωπίζει την αναπηρία ως προσωπική τραγωδία και τα ανάπηρα άτομα ως ανθρώπους που χρειάζονται τη συμπόνια και τη γενναιοδωρία των άλλων. Αντί να αναγνωρίζει την υποστήριξη ως δικαίωμα, την παρουσιάζει ως πράξη φιλανθρωπίας.

Κάπου εκεί αχνοφαίνεται, ή βασικά είναι φάτσα φόρα, και το inspiration p**n. Ανάπηρα άτομα παρουσιάζονται είτε ως τραγικές φιγούρες που πρέπει να προκαλέσουν τον οίκτο μας είτε ως ήρωες που παλεύουν γενναία με την «αναπηρία» τους. Η προσωπική τους ιστορία και η εικόνα τους γίνονται εργαλεία για να κινητοποιηθεί το κοινό.

Και τότε μιλάμε για πράφιτ!

Όταν λοιπόν η κοινωνία έχει μάθει να αντιλαμβάνεται την αναπηρία μέσα από τον οίκτο, είναι εύκολο κάποιος να εκμεταλλευτεί αυτόν τον οίκτο για φράγκα. Μια φωτογραφία, ένα παιδί που «πρέπει να σωθεί» και ένας λογαριασμός για τον καλό τον σκοπό.

Μην παρεξηγηθώ. Η αλληλεγγύη είναι άλλο πράγμα.

Εκεί δεν γίνεσαι σωτήρας κανενός, μόνο ίσος που στηρίζει ίσο.
Με την αφ’ υψηλού υποστήριξη από την άλλη, φτάνουμε να ξεχνάμε ότι η πρόσβαση στην υγεία, στις θεραπείες, στην υποστήριξη και στην αξιοπρεπή διαβίωση δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από το πόσο συγκινητική είναι η ιστορία σου, αλλά από την λειτουργία του κράτους.

Δεν χρειαζόμαστε άλλους σωτήρες. Μονο όσα δικαιούμαστε χρειαζόμαστε.

Και τέλος καμία ανάγκη δεν πρέπει να απαιτεί από κανέναν να εκθέσει τον πόνο του για να την δεις και να την φροντίσεις.

ΥΓ1. Όχι δεν φταίει αυτός που δίνει λεφτά σε μια φιλανθρωπική καμπάνια για να σηκωθεί ο Σπυράκος. Κι αυτός θύμα της μανιέρας του οίκτου που του πουλήθηκε είναι, αλλά κυρίως ο κάθε Σπυράκος κι η οικογένεια του

ΥΓ2. Αυτή η φιλανθρωπική βιομηχανία εκμεταλλεύεται κυρίως την εικόνα και την ανάγκη πιο ευάλωτων παιδιών. Και πέρα από όλα τα παραπάνω που ειπαμε κάνει ακόμα μια ζημιά: δεν αφήνει να προβληθούν οι ανάγκες αυτών που βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο. Τα παιδιά που ζουν σε ιδρύματα, τα παιδιά που κινδυνεύουν να μπουν σε ιδρύματα, οι άστεγοι ανάπηροι κλπ μας αποπροσανατολίζει δηλαδή από το ζήτημα και το ζητούμενο και μας στρέφει προς τα εκεί που θέλει, στον οίκτο και στις δωρεές

02/11/2026

🚨 Update: Συγκεντρώσαμε πάνω από 100 απαντήσεις ενώ υπολογίζαμε ότι χρειαζόμαστε 10-15 άτομα για το focus group. Οπότε έπρεπε να σταματήσουμε την αναζητηση και να επικεντρωθούμε στο να διαλέξουμε άτομα 🫣 Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για την συμμετοχή σας 🤟🖤🐑

📢 Είσαι εκπαιδευτικός δημοτικού; Θέλουμε να ακούσουμε τη γνώμη σου!

Πώς μιλάμε για την αναπηρία μέσα στην τάξη; Τι ρωτούν τα παιδιά; Πώς απαντάμε; Και τι μας δυσκολεύει όταν προσπαθούμε να ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση;

Στο πλαίσιο του έργου «Σπάζοντας τα Εμπόδια του Μέλλοντος», σχεδιάζουμε ένα βιωματικό εργαστήριο για μαθητές και μαθήτριες 8–12 ετών, με στόχο να προσεγγίσουμε την αναπηρία πέρα από τη βλάβη, εστιάζοντας στα κοινωνικά εμπόδια και στους αποκλεισμούς που δημιουργεί η ίδια η κοινωνία.

Πριν ξεκινήσουμε τον σχεδιασμό, θέλουμε να ακούσουμε εσάς! Αναζητούμε εκπαιδευτικούς δημοτικού για τη συμμετοχή τους σε ένα focus group διάρκειας περίπου 60 λεπτών, όπου θα συζητήσουμε τις εμπειρίες, τις ανάγκες και τις προκλήσεις που συναντάτε στην καθημερινή εκπαιδευτική πράξη.

Δεν χρειάζεται να έχετε προηγούμενη εμπειρία ή εξειδικευμένες γνώσεις γύρω από την αναπηρία. Μας ενδιαφέρει η δική σας οπτική!

👉 Δήλωσε συμμετοχή έως τις 8/11, συμπληρώνοντας τη φόρμα που θα βρεις στα σχόλια.

⸻

Το έργο «Σπάζοντας τα Εμπόδια του Μέλλοντος» (2026-1-EL02-ESC30-SOL-000401700) χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του Ευρωπαϊκού Σώματος Αλληλεγγύης. Οι απόψεις που εκφράζονται ανήκουν αποκλειστικά στην ομάδα υλοποίησης και δεν εκφράζουν απαραίτητα τις απόψεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του ΙΝΕΔΙΒΙΜ.

01/11/2026

Trigger Warning: Αναφορές σε θάνατο και αυτοκτονία

Τον τελευταίο καιρό, η ευθανασία βρίσκεται με διάφορους τρόπους στα ραντάρ μας. Στο Ηνωμένο Βασίλειο απορρίφθηκε πρόσφατα νομοσχέδιο για την ευθανασία, στην Ολλανδία έγινε γνωστή η περίπτωση ενός παιδιού μόλις ενός έτους που υποβλήθηκε σε ευθανασία, ενώ παράλληλα βρεθήκαμε σε πάνελ για το ίδιο θέμα στο πλαίσιο του Freedom Drive. Το τελευταίο μάλλον είναι το λιγότερο σημαντικό. 🫣

Φτάνει όμως με την αυτοαναφορικότητα. Η αλήθεια είναι ότι το θέμα μάς δυσκολεύει πολύ.

Από τη μία πλευρά, πρόκειται για μια συζήτηση γύρω από την αυτοδιάθεση, την αξιοπρέπεια, τον πόνο και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να αποφασίζει για τη ζωή και το σώμα του.

Από τη σκοπιά των ανάπηρων ατόμων, όμως, που, για να το θέσουμε ωμά, είμαστε οι βασικοί «πελάτες» μιας τέτοιας πρακτικής, υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε: Είναι αυτή μια πραγματικά ελεύθερη και συνειδητή επιλογή;

Προσοχή: Δεν λέμε ότι τα ανάπηρα άτομα δεν είναι ικανά να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή τους, ακόμη και για τον θάνατό τους.

Αλλά πώς μπορεί μια επιλογή να είναι πραγματικά ελεύθερη όταν δεν έχεις πρόσβαση σε προσωπική βοήθεια, επαρκή υγειονομική φροντίδα, φαρμακευτική αγωγή και διαχείριση του πόνου ή οικονομική ασφάλεια; Όταν αισθάνεσαι ότι αποτελείς βάρος για την οικογένειά σου, επειδή το κράτος δεν σου παρέχει την υποστήριξη που χρειάζεσαι;

Η ύπαρξη μιας βλάβης ή ασθένειας δεν καθορίζει την αξία ή την ποιότητα μιας ζωής. Και τελικά, ποιος αξιολογεί την «ποιότητα ζωής»; Ένα σύστημα που εξαρχής δεν είναι φτιαγμένο για σένα; Ένα σύστημα που «βολεύεται» με την απουσία σου;

Κατανοούμε ότι ο θάνατος είναι ένα βαθιά προσωπικό ζήτημα και ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Όταν, όμως, προωθούνται νομοθετικές πρωτοβουλίες για την ευθανασίας χωρίς να υπάρχει παράλληλα ένα ουσιαστικό σχέδιο υποστήριξης και εξασφάλισης αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης, οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν μιλάμε για αυτοδιάθεση ή για ευγονική…

Πριν αναρωτηθούμε, λοιπόν, αν κάποιος έχει το δικαίωμα να επιλέξει τον θάνατο, ας αναρωτηθούμε αν του έχουμε εξασφαλίσει το δικαίωμα και τις προϋποθέσεις να επιλέξει τη ζωή.

Σκέψεις;

Υ.Γ. Πολλές αναπηρικές οργανώσεις επιλέγουν συνειδητά να χρησιμοποιούν τον όρο «υποβοηθούμενη αυτοκτονία». Το σκεπτικό είναι απλό: Αν κάποιος σας έλεγε ότι θέλει να αυτοκτονήσει, δεν θα προσπαθούσατε να τον αποτρέψετε και να του προσφέρετε υποστήριξη; Συμβαίνει το ίδιο όταν πρόκειται για ανάπηρα άτομα; Ή μήπως εκεί η επιθυμία για θάνατο αντιμετωπίζεται πιο εύκολα ως «λογική» ή «αναμενόμενη»;

30/10/2026

Δημοσιογράφους δεν μας λες, αλλά κουτσούς και στραβούς σίγουρα.. 😎🐑

(Βλέπε την εκπομπή μας στην ΕΡΤ εσύ που χαζογελάς)

Ήρθε η στιγμή για λίγο τοξικό δημόσιο λόγο στα σοσιαλ μίντια!
Ρε καλέ μας Μπογδάνο, πότε θα μάθεις να μιλάς χωρίς να χρησιμοποιείς μισαναπηρικές εκφράσεις και απόψεις; Ποτέ λες ε; Δεν ακούς.. Στου κωφού την πόρτα; ΟΧΙ ΠΑΛΙ ΒΡΕ ΛΕΒΕΝΤΗ ΜΟΥ (ο θεός να σε κάνει).

Με απλά λόγια να σας πω:
Ο τιτάνας της δημοσιογραφίας, της τηλεπαρουσίασης, της ποίησης και της πολιτικής 😮‍💨 θέλει να πει ότι στην ΕΡΤ οι δημοσιογράφοι που προσλαμβάνονται είναι ό,τι να ναι και χαμηλής ποιότητας.
Αντί για αυτό λέει ότι μπαίνουν κουτσοί και στραβοί… γιατί αυτό είναι μια λαϊκή ρήση που τον εκφράζει και δεν θέλει να την αλλάξει, αλλά να την αναπαράγει. Ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει και γιατί τον κράζουμε, αλλά δεν τον νοιάζει γιατί πολύ απλά η αναπηρία είναι πολιτικό ζήτημα.
Οσο πιο απολυταρχικές και συντηρητικές οι πολιτικές που σε εκφράζουν τόσο πιο εύκολα θεωρείς ότι ανίκανος είναι (ντισκλειμερ) ο κουτσός, ο στραβός, ο μουγγός, ο παλαβός και ο καθυστερημένος.

Και όχι δεν παρεξηγούμαστε γιατί είμαστε ευαίσθητοι. Θυμώνουμε και αντιδράμε για να προστατεύσουμε την θέση μας. Για να έχουμε αντανακλαστικά όταν το αυτιστικό πιτσιρίκι από το ίδρυμα «δημιουργεί θέματα» με τους γονείς των άλλων παιδιών και την τάξη, όταν ο ακρωτηριασμένος σερβιτόρος θα πρέπει να κρύψει το πόδι του για να μην ζορίζονται οι πελάτες, όταν η παραλία πρέπει να είναι ξεχωριστή για τους σπαστικούς γιατί τα παιδιά των κυριών έχουν πολλές ερωτήσεις και εδώ ήρθαν να ξεκουραστούν.

Εμείς που σας τα γράφουμε έτσι έχουμε το προνόμιο να γράφουμε, να δουλεύουμε εκεί που γουστάρουμε και να παρουσιάζουμε ταξιδιωτική εκπομπή στην δημόσια τηλεόραση. Και μπορεί να μη μας αποκλείει άμεσα η κουβέντα του κυρίου Μπογδάνου, αλλά μας ενοχλεί πολύ και μας υποτιμά όλα.

Άντε τώρα μέχρι κι η κουτσή Μαρία έχει άποψη 🫣

29/10/2026

Πριν φτάσει στις ακτές της Αδριατικής, η ομάδα διασχίζει τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ένα από τα πιο καλά κρυμμένα διαμάντια των Βαλκανίων!

Σε έναν τόπο όπου ο εθνικισμός και πόλεμος έχουν αφήσει βαθιά τα σημάδια τους, γνωρίζουμε ανθρώπους, ανακαλύπτουμε ιστορίες και βλέπουμε πώς μια ολόκληρη χώρα προσπαθεί να αναγεννηθεί από τις στάχτες της.

Θα είμαστε σοβαροί αυτή τη φορά; Θα προσπαθήσουμε!

Μέχρι τότε, στηρίξτε μας βλέποντας το Cool Crips on Tour, κάθε Σάββατο στις 15:00, στην ΕΡΤ1!

27/10/2026

Αν σε ψήνει να δοκιμάσεις λίγη τσιρκοκατάσταση, δες το παρακάτω ποστ 🖤🤟

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς μπορεί να μοιάζει το τσίρκο όταν χωράει διαφορετικά σώματα και διαφορετικούς τρόπους κίνησης;🤔

Στο πλαίσιο του Big Top Fest 2026, διοργανώνουμε με τους Cool Crips και το Dynamo Circus Space, ένα εξερευνητικό εργαστήριο κοινωνικού τσίρκου για ανάπηρα άτομα! Καλεσμένες ομάδες εκπαιδευτών κοινωνικού τσίρκου οι The Flying Seagull Project και οι Kokoika!

Η ιστορία του τσίρκου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα freak shows, όπου ανάπηρα άτομα και σώματα που θεωρούνταν διαφορετικά παρουσιάζονταν ως θεάματα. Τι συμβαίνει, όμως, όταν παίρνουμε πίσω αυτόν τον χώρο και αλλάζουμε τους όρους του παιχνιδιού;

Θέλουμε να επανοικειοποιηθούμε το τσίρκο, να αμφισβητήσουμε ποια σώματα θεωρούνται άξια να βρίσκονται στο επίκεντρό του και να εξερευνήσουμε πώς μπορεί να γίνει ένας χώρος δημιουργίας, συνεργασίας και συμμετοχής χωρίς αποκλεισμούς.

Μέσα από παιχνίδι, κίνηση και πειραματισμό, θα ανακαλύψουμε μαζί διαφορετικούς τρόπους συμμετοχής στο τσίρκο. Δεν χρειάζεται προηγούμενη εμπειρία ή συγκεκριμένες σωματικές δεξιότητες. Μόνο διάθεση για εξερεύνηση!

Πότε: 16 Νοεμβρίου 2026
Πού: Άλσος Βεΐκου, Γαλάτσι
Συμμετοχή: Δωρεάν

Ώρες:
12:00 - 13:30 Εργαστήριο Κλειστής Ομάδας Αναπήρων Ενηλίκων Ατόμων
14:00 - 15:00 Feedback Session μετά το εργαστήριο

Οι θέσεις είναι περιορισμένες!

Δηλώστε συμμετοχή μέχρι τις 30/10 μέσω της φόρμας που θα βρείτε στο πρώτο σχόλιο.

Ώρα να ξανασκεφτούμε τι είναι το τσίρκο, ποια σώματα χωράνε σε αυτό και ποιος ορίζει τι είναι θέαμα.🐑🤡

23/10/2026

Το ταξίδι συνεχίζεται βαθιά στα βαλκάνια αλλά ένα ερώτημα ταλανίζει την ομάδα…

Θα προλάβει ο Σπύρος να γίνει πεταλούδα ή θα τον εγκλωβίσει ο καιρός στο κουκούλι του;

Μάθε τι έγινε, το Σάββατο στις 15:00 στην ΕΡΤ1! Βελιγράδι ερχόμαστε!

22/10/2026

🖤🍉🐑

❗️ Σε κατάληψη βρίσκεται τις τελευταίες δύο ημέρες το 1ο ΓΕΛ Μενεμένης, με αφορμή την έλλειψη ανελκυστήρα στο σχολικό κτήριο -γεγονός το οποίο στερεί από μαθήτρια της Β΄ Λυκείου, η οποία πάσχει από νωτιαία μυϊκή ατροφία -η οποία κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο- την ισότιμη πρόσβαση σε όλους τους χώρους του σχολείου. Για τον ίδιο λόγο, μάλιστα, έγινε κατάληψη στο σχολείο και πέρσι

✍️ Ρεπορτάζ: Κώστας Κεχαγιάς

🔗 https://www.voria.gr/article/thessaloniki-katalipsi-sto-1o-gel-menemenis-zitoyn-tin-topothetisi-anelkystira-gia